Categoriearchief: Burn-out

On fire again – brandstof

Waar zal ik beginnen? Hoe zal ik eens beginnen? Het gekke met een burn-out is, dat die je complete leven 180 graden omdraait. Alles overhoop gooit. Na de vrije val die je plotseling maakt, zit je in een diep donker hol en alle zekerheden zijn weg. Zo voelt het tenminste. Complete leegte en duisternis. En een besef dat er iets grondig mis is. Iets? Alles.

En als je dan acht maanden later om je heen kijkt en het licht is geworden en er zoveel anders is, hoe kom je dan weer terug? Aan je bureau? Op je website, zichtbaar op je online kanalen? Wat zeg je dan? ‘Hoi, ik was er even niet, maar ben er weer hoor?’

Weet je dat ik hier zoveel over nagedacht heb. Want ik ben er niet ‘weer.’ Ja, ik ben nog dezelfde Chantal. Maar ook anders. Door alle lessen die ik geleerd heb, voel ik nu zoveel meer rust, waar ik eerst vragen had.

‘Hoe kan ik in mijn werk anderen vertellen hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen, als me dat zelf niet lukt op bepaalde vlakken? Waar leg ik de nadruk op? Gaat het alleen maar om je lichaam, om je gewicht? Wat is de waarde van die kilo’s minder op de weegschaal, als je hart veel te zwaar blijft? Wat wil ik voor de vrouwen die daarmee worstelen? ‘

Zoektocht

Ik heb de afgelopen tijd mogen leren en inzien dat dat laatste ook mijn eigen zoektocht is. En dat juist mijn persoonlijke verhaal maakt dat ik zo graag doe wat ik doe. Maar dat ik dat verhaal voor mezelf nog meer moest uitpluizen.

Ik wil er een klein stukje van delen.

Een turbulente jeugd en een leven vol avonturen brachten mijn zelfbeeld weinig goeds. Ik heb een pestverleden. Was altijd dat dikke meisje van de klas. Er waren meer zorgen en angsten, ook thuis. Ik leerde erdoor geloven dat ik moest dienen om van waarde te zijn. Dat ik sterk moest zijn. En dat mijn gevoelens er niet toe deden.

Tot zover the ugly truth, in een notendop. Ik hoop dat je inmiddels niet bent afgehaakt met lezen. Want ik vind het wel wat om te vertellen… Het is eigenlijk ‘not done’ om over je moeilijke jeugd te praten, toch? ‘We hebben allemaal ons verhaal, we zijn allemaal een stukje gebroken. En wie ben jij nou om jouw verhaal zo belangrijk te vinden?’ Dat waren de stemmetjes die in mijn oor fluisterden. Ik schaamde me voor mijn verleden en voor die gedachten en gevoelens van onzekerheid. Maar juist dat willen verbergen (ook voor mezelf) heeft zoveel ellende veroorzaakt.

Een burn-out wil je niet. Echt niet.

De afgelopen tijd was voor mij dus een tijd van ‘achterstallig onderhoud’. Ik mocht leren wat ik nodig had om te weten. Dat was zwaar en kostte veel, maar ik ben er een stuk rijker van geworden. Mijn verleden heeft nu een hele andere kleur gekregen. Het was wat het was. En het is nu goed zo. Ik heb mezelf beter leren (er)kennen, in mijn sterke en zwakke kanten. Ik ben wie ik ben, en probeer iedere dag een stukje verder te groeien. En echt goed voor mezelf te zorgen.

En de meest waardevolle les: ik heb gezien dat ik er helemaal mag zijn, als dochter van de Vader. Dat geloofde ik altijd al, in mijn hoofd dan. Maar nu is het ook in mijn hart geland. Gods kracht en waarheid tilden me overeind en helpen me vooruit. Tegelijk wortel ik dieper op de plek die ik heb gekregen. Krijg ik nieuwe bladeren, begint er een nieuw seizoen. Ik zet nieuwe stappen en ontdek een heel nieuw pad.

Wat ik het liefst doe, mensen op weg helpen goed voor zichzelf te zorgen en houvast, vrijheid en eigen autoriteit te vinden in leef- en eetgewoontes, gedachten en gevoelens, dat is dus waar ik zelf ook een bekende strijd mee gevoerd heb en voer.

Voor jezelf zorgen omdat je jezelf waardevol vindt, dat betekent dat je dat eerst moet gaan voelen. Hoe doe je dat? En waar komt dat gevoel vandaan? Dan heb je het niet alleen over je lichaam of je gewicht, maar ook over je ziel en je geest. Waar voed je die mee? Waar honger je echt naar? Hoe laat je je voeden? Wat verzadigt echt?

Goed Eten 2.0

Het zijn die vragen die mij bezighouden, bij de verhalen van de mooie vrouwen die ik mag horen in mijn praktijk. Ik miste die diepere laag regelmatig in het werk dat ik deed en kon bieden als gewichtscoach. Ik voel veel aan, maar ervoer toch vaak een drempel om op dat diepere niveau te werken, omdat ik mezelf er niet toe bevoegd voelde. Ik miste de praktische kennis en opleiding die ik daarvoor belangrijk vond. Gelukkig heb ik een goede methodiek gevonden en binnenkort ligt er dan ook een nieuwe opleiding in het verschiet. Daar heb ik zoveel zin in, ik kijk er echt naar uit. Ik blijf me ontwikkelen, zodat ik nog beter kan aansluiten bij waar mijn cliënten tegenaan lopen.

Maar les 1 van de burn-out: Let. Goed.Op.Je.Grenzen. Dus ook: geen overvolle werkweek. Tijd, zorg en aandacht, ook (eerst, oeps…) voor jezelf. En dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Het betekent minder werkdagen, maar meer tijd voor cliënten. Naast coachen ga ik me meer toeleggen op schrijven, ook dat vind ik leuk. En het empoweren van vrouwen tijdens lezingen en spreekbeurten, is iets waar mijn hart ook echt een vreugdedansje van maakt. Dus wil je me (horen) spreken? Ik kom graag! Stuur gerust een berichtje.

Er is nogal wat aan het veranderen. Stapje voor stapje bouw ik verder. Want onderweg de tijd nemen om rond en omhoog te kijken, dat is nou net het idee!