Lichaam, ziel en geest voeden

Wanneer je lichaam voedsel nodig heeft, laat het dat vaak duidelijk merken. Een paar uur niets eten en je maag begint te knorren, je wordt een beetje licht in je hoofd of je kunt je niet meer goed concentreren. Hoe langer dit duurt, hoe harder je lijf begint te roepen: ‘joehoe, feed me!!’ En dan geef je daar gehoor aan, want je wilt wel blijven doorgaan, tenslotte. Een auto kan niet zonder benzine, jouw lichaam niet zonder brandstof.

Maar je bent een mooi totaalpakketje, en meer dan alleen een lichaam. Je bezit ook een ziel en een geest. En ook die hebben voedsel nodig. Een ander soort voedsel, dat wel. Hoe kun je die voeden dan, en waarmee? Om te beginnen is het goed om eens te kijken naar wat nou precies je geest en je ziel zijn. Het zijn twee verschillende begrippen, die vaak door elkaar worden gebruikt. Ik heb een aantal van die omschrijvingen naast elkaar gelegd en daar de volgende definitie uit geformuleerd:

Onder je ziel kun je verstaan: je gedachten- en gevoelsleven, hoe je hiermee in contact staat tot jezelf en de buitenwereld, en je emotionele behoeften.
Je geest bevat je diepste overtuigingen, de waarden van waaruit je leeft en die voor jou het leven zin geven.

Je bent als persoon een drie-eenheid. Je geest, ziel en lichaam zijn met elkaar verbonden en horen bij elkaar. Ze beïnvloeden elkaar ook continu. Jouw dagelijkse gewoontes, de dingen die je doet of zegt en hoe je je gedraagt, dat is allemaal onderdeel van je lichaam. Je lichaam is je werktuig, dat de hele dag in dienst staat van jou. Het wordt aangestuurd door je ziel. Ga maar na: iedere actie die je doet komt voort uit een bewuste of onbewuste (automatische) gedachte. Of vanuit een gevoel: let maar eens op hoe snel je bijvoorbeeld kunt reageren als je je geraakt voelt..

De dingen die je denkt en voelt, worden op hun beurt weer gevormd door jouw opvattingen of beelden over de wereld om je heen, en van jouw aandeel daarin. Deze opvattingen zitten in je geest, het zijn jouw waarden.

Dus:

Ziel = gedachten, gevoelens, behoeften en contact daarmee.
Geest = waarden die je hebt, opvattingen over hoe de wereld in elkaar zit.

Maar hoe zit het dan met die voeding?

Naast voeding die je lichaam nodig heeft, hebben je ziel en je geest het ook nodig gevoed te worden. Wanneer zij niet de zorg en aandacht krijgen die ze nodig hebben, raakt je hele systeem ontregeld. Maar hoe voedt je die onderdelen van jezelf?

’Met een reep chocola’, is misschien het eerste waar je aan denkt. De term ‘emotie-eten’ roept ook onmiddellijk dit beeld op, maar nee, je ziel vraagt niet om calorieën of suiker maar om iets anders. Je gevoelens willen dolgraag gehoord worden.

Door te luisteren naar je hart, kun je dat doen. Wat je voelt is belangrijk en waard om naar te luisteren. Ga bij ze zitten en voel je gevoelens. Allemaal. Ook als ze niet leuk zijn, juist dan.
Je emoties zijn er niet voor niets, ze willen je iets vertellen. Maar soms is het heel moeilijk om in contact te staan met wat je voelt. Wanneer jouw gevoelens toen je kind was niet genoeg werden gehoord, of wanneer er toen of later geen plaats voor was, heb je wellicht geleerd dat ze er niet toe deden, of zelfs verborgen moesten worden. Misschien ben je uit zelfbescherming ver bij je gevoelens vandaan gaan leven. Dan is het nu de hoogste tijd om ze te gaan geven wat ze nodig hebben: aandacht, liefde en zorg.

Geestelijk voer

Ook je geest kun je voeden. Je kunt je geest zien als een trechter, die openstaat voor input. Welke input laat je toe? Welke waarden vind jij belangrijk en waar kun je daar de juiste voeding voor vinden? Dat zit hem heel praktisch bijvoorbeeld in de plek die je (sociale) media geeft. Ben je de hele dag aan het scrollen op zoek naar nieuws, en check je om de haverklap Nu.nl of andere nieuwsapps? Daar vind je voornamelijk berichten waar je niet vrolijk van wordt, en wat je wereld- en toekomstbeeld vertroebelt. Of volg je nauwgezet alle updates op je Facebook- en Instafeed? Vergaap je je aan de mooie leventjes die anderen je voorspiegelen?

Welke boeken lees je? Naar welke films kijk je? Welke mensen laat je toe in je leven? Hoeveel invloed geef je anderen op het vormen van jouw waarden? En geloof je dat jouw geest is geschapen door de Heilige Geest, Die jou wil vormen naar Zijn beeld en waarheid? Die onvoorwaardelijk van jou houdt?

Je geest en je ziel vormen samen je identiteit. Door ze goed te gaan voeden, kom je steeds steviger in je eigen identiteit te staan en vervult dat steeds meer waar je naar verlangt. Dan wordt het gemakkelijker om dat waar je naar hongert niet meer te zoeken in eten.

Dat wens ik je toe!

 

 

 

On fire again – brandstof

Waar zal ik beginnen? Hoe zal ik eens beginnen? Het gekke met een burn-out is, dat die je complete leven 180 graden omdraait. Alles overhoop gooit. Na de vrije val die je plotseling maakt, zit je in een diep donker hol en alle zekerheden zijn weg. Zo voelt het tenminste. Complete leegte en duisternis. En een besef dat er iets grondig mis is. Iets? Alles.

En als je dan acht maanden later om je heen kijkt en het licht is geworden en er zoveel anders is, hoe kom je dan weer terug? Aan je bureau? Op je website, zichtbaar op je online kanalen? Wat zeg je dan? ‘Hoi, ik was er even niet, maar ben er weer hoor?’

Weet je dat ik hier zoveel over nagedacht heb. Want ik ben er niet ‘weer.’ Ja, ik ben nog dezelfde Chantal. Maar ook anders. Door alle lessen die ik geleerd heb, voel ik nu zoveel meer rust, waar ik eerst vragen had.

‘Hoe kan ik in mijn werk anderen vertellen hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen, als me dat zelf niet lukt op bepaalde vlakken? Waar leg ik de nadruk op? Gaat het alleen maar om je lichaam, om je gewicht? Wat is de waarde van die kilo’s minder op de weegschaal, als je hart veel te zwaar blijft? Wat wil ik voor de vrouwen die daarmee worstelen? ‘

Zoektocht

Ik heb de afgelopen tijd mogen leren en inzien dat dat laatste ook mijn eigen zoektocht is. En dat juist mijn persoonlijke verhaal maakt dat ik zo graag doe wat ik doe. Maar dat ik dat verhaal voor mezelf nog meer moest uitpluizen.

Ik wil er een klein stukje van delen.

Een turbulente jeugd en een leven vol avonturen brachten mijn zelfbeeld weinig goeds. Ik heb een pestverleden. Was altijd dat dikke meisje van de klas. Er waren meer zorgen en angsten, ook thuis. Ik leerde erdoor geloven dat ik moest dienen om van waarde te zijn. Dat ik sterk moest zijn. En dat mijn gevoelens er niet toe deden.

Tot zover the ugly truth, in een notendop. Ik hoop dat je inmiddels niet bent afgehaakt met lezen. Want ik vind het wel wat om te vertellen… Het is eigenlijk ‘not done’ om over je moeilijke jeugd te praten, toch? ‘We hebben allemaal ons verhaal, we zijn allemaal een stukje gebroken. En wie ben jij nou om jouw verhaal zo belangrijk te vinden?’ Dat waren de stemmetjes die in mijn oor fluisterden. Ik schaamde me voor mijn verleden en voor die gedachten en gevoelens van onzekerheid. Maar juist dat willen verbergen (ook voor mezelf) heeft zoveel ellende veroorzaakt.

Een burn-out wil je niet. Echt niet.

De afgelopen tijd was voor mij dus een tijd van ‘achterstallig onderhoud’. Ik mocht leren wat ik nodig had om te weten. Dat was zwaar en kostte veel, maar ik ben er een stuk rijker van geworden. Mijn verleden heeft nu een hele andere kleur gekregen. Het was wat het was. En het is nu goed zo. Ik heb mezelf beter leren (er)kennen, in mijn sterke en zwakke kanten. Ik ben wie ik ben, en probeer iedere dag een stukje verder te groeien. En echt goed voor mezelf te zorgen.

En de meest waardevolle les: ik heb gezien dat ik er helemaal mag zijn, als dochter van de Vader. Dat geloofde ik altijd al, in mijn hoofd dan. Maar nu is het ook in mijn hart geland. Gods kracht en waarheid tilden me overeind en helpen me vooruit. Tegelijk wortel ik dieper op de plek die ik heb gekregen. Krijg ik nieuwe bladeren, begint er een nieuw seizoen. Ik zet nieuwe stappen en ontdek een heel nieuw pad.

Wat ik het liefst doe, mensen op weg helpen goed voor zichzelf te zorgen en houvast, vrijheid en eigen autoriteit te vinden in leef- en eetgewoontes, gedachten en gevoelens, dat is dus waar ik zelf ook een bekende strijd mee gevoerd heb en voer.

Voor jezelf zorgen omdat je jezelf waardevol vindt, dat betekent dat je dat eerst moet gaan voelen. Hoe doe je dat? En waar komt dat gevoel vandaan? Dan heb je het niet alleen over je lichaam of je gewicht, maar ook over je ziel en je geest. Waar voed je die mee? Waar honger je echt naar? Hoe laat je je voeden? Wat verzadigt echt?

Goed Eten 2.0

Het zijn die vragen die mij bezighouden, bij de verhalen van de mooie vrouwen die ik mag horen in mijn praktijk. Ik miste die diepere laag regelmatig in het werk dat ik deed en kon bieden als gewichtscoach. Ik voel veel aan, maar ervoer toch vaak een drempel om op dat diepere niveau te werken, omdat ik mezelf er niet toe bevoegd voelde. Ik miste de praktische kennis en opleiding die ik daarvoor belangrijk vond. Gelukkig heb ik een goede methodiek gevonden en binnenkort ligt er dan ook een nieuwe opleiding in het verschiet. Daar heb ik zoveel zin in, ik kijk er echt naar uit. Ik blijf me ontwikkelen, zodat ik nog beter kan aansluiten bij waar mijn cliënten tegenaan lopen.

Maar les 1 van de burn-out: Let. Goed.Op.Je.Grenzen. Dus ook: geen overvolle werkweek. Tijd, zorg en aandacht, ook (eerst, oeps…) voor jezelf. En dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Het betekent minder werkdagen, maar meer tijd voor cliënten. Naast coachen ga ik me meer toeleggen op schrijven, ook dat vind ik leuk. En het empoweren van vrouwen tijdens lezingen en spreekbeurten, is iets waar mijn hart ook echt een vreugdedansje van maakt. Dus wil je me (horen) spreken? Ik kom graag! Stuur gerust een berichtje.

Er is nogal wat aan het veranderen. Stapje voor stapje bouw ik verder. Want onderweg de tijd nemen om rond en omhoog te kijken, dat is nou net het idee!

Over pauze nemen en vertrouwen

Tijd voor een update, na een vrij turbulente periode. De afgelopen maanden is de deur van het kantoor hier dicht geweest, en niet alleen vanwege corona. Het was nodig voor mij om rust te nemen. Door een combinatie van diverse omstandigheden was de koek plotseling helemaal op. Stom hè, zeg ik altijd tegen cliënten: ‘zorg goed voor jezelf…’
Wat kunnen dingen die je meemaakt je soms confronteren met onderliggende factoren en patronen. Misschien herken jij dat ook wel, op één of andere manier.

Het gebeurde bij mij ook; ik werd stilgezet en moest ermee aan het werk. Het vraagt veel energie, maar gelukkig kan ik steeds weer wat meer. En ik leer(de) zoveel onderweg, waar ik heel dankbaar voor ben.

Stap voor stap

Ik ontdekte boven alles dat mijn hemelse Vader een plan voor me heeft en dat ik de controle los mag laten. Dat dit pad blijkbaar nodig is. Dat geeft rust, al zou ik graag in de toekomst kijken! Geduld, ik blijf eraan werken… 😬 En ik zet de stappen die op mijn pad komen.

Twee weken geleden ben ik weer begonnen met wat afspraken in de praktijk inplannen. Ook denk ik na over de mogelijkheden voor het afronden van de ms groepscursus. Fijn om weer langzaam maar zeker aan het werk te gaan en er te kunnen zijn voor cliënten.

Tegelijk zet deze periode me aan het denken over een nieuwe richting voor Goed Eten. Mijn eigen ‘reis’ leidt me tot zoveel nieuwe inzichten. Die wil ik ook op werkgebied graag mee kunnen gaan nemen. Goede voeding, niet alleen voor je lichaam. Je hebt meer te voeden 💗😊

Hoe dat er straks uit gaat zien, dat komt nog! Alles heeft zijn tijd.
Zorg goed voor jezelf hè!

Twintigtwintig, of niet..?

Twintigtwintig, deze quote of #hashtag zie je ineens overal! Het is ook wel een beetje magisch getal, vind je niet? ‘Alles is mogelijk in 2020…’, zoiets. En die energie die je krijgt van dat gevoel, dat er van allerlei bijzondere en geweldige dingen op je liggen te wachten, daar geloof ik zeker in! Het leven is nu eenmaal een avontuur vol onverwachte wendingen. Met een positieve insteek en hoop begin je met een voorsprong, ook als het misschien toch tegenzit.

Mijn wens voor jou is dat je een jaar tegemoet gaat van mooie uitdagingen, waar je lekker mee aan de slag kunt gaan. Je tanden in kunt zetten, letterlijk en figuurlijk :). Want een gezond en passend eetpatroon en -gewoontes als stevige basis, daar kun je op terugvallen bij iedere uitdaging. Het geeft een voorraadje energie om uit te putten en ook een vaste leidraad en structuur voor iedere dag. Maar dat eetpatroon bereiken is niet altijd gemakkelijk.

Hoe krijg je het voor elkaar?

Zo na de feestdagen blik je terug en maak je de balans op: de laatste oliebollen zijn nog opgegaan (ja, nog na 1 januari…), je voelt je nogal opgeblazen, hebt een lichte hoofdpijn als de wekker weer vroeg gaat, maar je moet weer aan het werk dus hup, terug naar het gewone leven. Het valt niet mee!  En die weegschaal… daar heb je nog niet opgestaan en dat wil je voorlopig ook niet. Omdat je bang bent voor wat je te zien krijgt.

Klinkt het jou ook bekend in de oren? Ik heb het zo ook jaren gehad. In plaats van nieuwe energie aan het begin van een nieuw jaar een soort wanhopig gevoel, omdat je echt niet ziet hoe je het anders gaat doen dit jaar. En kunt volhouden ook, want goede voornemens ten spijt, diep van binnen weet je allang hoe het zit; die zijn over een paar weken weer weggewaaid. En dan?

Een waardeloos gevoel is dat! Daarom geef ik je graag een paar tips.

1. Door een plan te maken voor jezelf kom je verder. Een plan waarin je rekening houdt met struikelmomenten. Waarin je dus ruimte maakt voor jezelf om te falen. Omdat dat niet erg is. ALS JE MAAR NIET OPGEEFT. Een faalmoment verandert zo in een struikelmoment. En wanneer je struikelt, blijf je toch ook niet liggen? Je klautert omhoog en loopt weer verder. Vergelijk het maar met leren schaatsen. Och, wat val je dan veel in het begin! Je ligt meer languit op het ijs dan dan je vooruit komt. Maar dan blijf je ook niet liggen, toch? Veel te koud! Je staat steeds weer op en ploetert door. En dan ineens, na al dat oefenen; kijk!! Je schaatst!

#2020

Om lekker te kunnen schaatsen hoef je geen Sven Kramer te zijn. Om goed vooruit te komen hoeft het niet perfect te zijn. Dat houdt niemand vol. Ook Sven Kramer niet, hoezeer ik het hem ook gun; ooit is het klaar met het succes en de medailles. Maar let op: ook dan schaatst Sven nog steeds supermooie rondjes. Hetzelfde geldt voor die gezonde leefstijl, die hoeft ook niet perfect. 80/20 is daarom een term die ik veel liever hoor. 80% gezonde basis. En 20% speling voor extraatjes.

Klinkt veel beter toch? Dat houdt het leuk. Maar die 80%, daar ga je dan wel voor.

2. Een andere tip: doe niet alles tegelijk. Bedenk waar jij dingen anders wilt gaan doen. Is het minder snoepen? Is het meer groente en fruit eten? Minder cola drinken? Meer bewegen? Maak een lijst van de dingen waar je aan wilt sleutelen. Pak het eerste op, wat voor jou het belangrijkst is. Ga hier gericht mee aan de slag. Wanneer je merkt dat het goed begint te gaan, je routine krijgt en er iets bij kan, kies dan het volgende punt. Voor iedereen is het anders hoe dit eruit ziet. Doe het op jouw manier.

80/20. Een mooie balans. Goed is beter dan perfect. Het brengt je waar je heen wilt.
Ook in #2020!

Heerlijk avondje

Een man aan één stuk, daarvan had ik er al een paar in huis. Eergisteren is deze mooie jongen erbij gekomen. Vanmorgen was ik alleen thuis en hoorde ik hem steeds roepen vanuit de kast in de keuken: ‘Hé Chantal, weet je nog wat voor lekker ding ik ben? Speculaas, hè. Full body, 100%. Je favoriet, remember? All yours. Waarom laat je me nou hier liggen? Laat me binnen joh!’

Nadat ik eerst een tijd deed of ik het niet hoorde, de keukendeur sloot en de badkamer ging poetsen, kon ik er niet meer omheen; hij was dus begonnen met sinterklaasliedjes zingen…
Die van vroeger, met de ouderwetse teksten die zoveel opriepen; een gevoel van diepe gezelligheid, spannende kriebels in je buik gecombineerd met net genoeg ontzag en angst, kadootjes en vooral: pepernoten, chocoladeletters en speculaas. En ik haalde hem tevoorschijn. 

O, kom er eens kijken…

Want wat je ook vindt van Zwarte Piet, Roetveegpiet, Schoorsteenpiet of welke Piet ook, deze sfeer kennen we allemaal, toch? En ook het lekkers wat erbij hoort… Dus hopelijk snap je me dat ik nu toch met mijn nieuwe, maar o zo vertrouwde vriend in mijn armen stond. Soms zijn mensen weleens verbaasd als ze dit zien of horen. Ik sta bekend als ‘gezonde eter.’ Klopt, dat ben ik ook. Ik ‘weet hoe het hoort’. Ja, klopt ook (maar ik doe het niet altijd). Dus wat moet ik nou met speculaas?? Niet gezond. Nee. Maar wel lekker.

Gelukkig maar

Want als er iets belangrijk is in een gezond eetpatroon, ook als je wilt afvallen, is het wel dat je ook af en toe wat lekkers eet, gewoon omdat het lekker is. En dat noemen we geen ‘zondigen’.  Genieten van een snackje, koekje of chipje, of wat jij wilt, op zijn tijd mag, nee moet gewoon.
Als je tegen jezelf zegt dat je iets niet mag, voelt dat als een beperking. En dat houd je wel even vol, omdat je enthousiast bent over je resultaat of gemotiveerd bent over dat doel waar je heen wilt, maar zeg nou zelf: nooit meer chocola? Nooit meer een patatje? Geen wit broodje meer, nooit? Wie houdt het vol om als een soort wandelende Schijf van Vijf door het leven te gaan? Niemand. Wanneer de basis goed is, je zorgt voor voldoende, voedzaam en gevarieerd eten, kan er echt weleens iets extra’s bij.

Maar hoe doe je dat nou?

Als je al maanden het sinterklaasspul in de winkels ziet liggen en nu, in iedere folder die je openslaat, de kerstspecialiteiten je ook alweer tegemoet springen? Deze tijd staat bol van tradities en voor velen hoort eten daarbij. Daarom wordt het in bijna ieder consult gevraagd: hoe kom ik die feestmaand nou door, met al dat lekkers? Zonder kilo’s zwaarder te zijn, straks in januari? Hoe vul ik dat nou in?

Het gaat om balans. Om bewustzijn. Weten wat je wilt. Je mag alles, maar wil je het ook? Wil je het nu? Wil je alles of een beetje? Jezelf dat soort vragen stellen en ernaar handelen. En dat is best lastig soms. Ook voor mij. Maar wel belangrijk. Weet je hoe ik dat deed vanmorgen, met die speculaaskerel? Ik bekeek hem eens goed, stelde hem gerust dat het echt goed kwam (vanavond zou ik hem, samen met de rest van het gezin, laten meedoen met een gezellige  OBA (OpBlijfAvond)), legde hem terug en ging lunchen met een paar lekkere broodjes.

Herken jij iets in mijn verhaal?

Hoor je ook weleens die ‘speculaaspop liedjes zingen’? 🙂 Wil je dat met me delen?  Ik ben benieuwd hoe jij ermee omgaat!

En vind je de decembermaand leuk maar zie je op tegen de drukte, het extra eten en de verleidingen die het je lastig maken? Ik wil je graag helpen hierbij. Samen kunnen we er voor jou een maand van maken waarin je ontspannen en bewust kunt feestvieren en genieten van eten. Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend adviesgesprek.

‘Hoe zet ik die knop nou om..?!’

‘Hoe zet ik die knop nou om..?!’

‘Ik ben teleurgesteld dat het me niet lukt. Ik schaam me gewoon, wat zal je wel niet denken.
Ik begrijp mezelf niet, ik weet precies wat ik moet doen. Maar het lukt me niet om de knop om te zetten.’

In de afgelopen weken had ik drie mooie vrouwen aan tafel die ongeveer dit tegen me zeiden. Alle drie met de overtuiging dat ze de enige zijn bij wie het gewoon niet lukt, dat afvallen. ‘Het is te moeilijk, anderen lukt het wel maar bij mij niet. Eigenlijk wilde ik niet komen want o, die weegschaal… Het is gewoon hopeloos.’

Maar… ze zaten er wel. En hun verhaal moet worden gehoord. Want ze hebben gelijk. Afvallen ís moeilijk. Dus we gingen in gesprek. Als eerste maakten we korte metten met de weegschaal hier. Daar hoeft niemand op. Geen verplichting. Het mag, als het kan helpen om zichtbaar te maken hoe het staat met je doel. En zeker als je resultaat ziet, kan het heel motiverend werken! Maar het gaat in mijn praktijk ook om andere dingen.

Wat maakt nou dat het niet lukt?

Zijn het gewoontes die moeilijk te doorbreken zijn? Zit het hem in de dagelijkse verleidingen waarmee je kasten vol liggen, of je partner die het lastig maakt, door iedere keer naast je op de bank een zak chips open te trekken? Ben je steeds heel moe en is je weerstand daardoor lager?

Of heb je een lichaam vol stress en zorgen? Dat is heel vaak de reden waarom het niet lukt. Stress, tja,  vreet aan je. En een lichaam en geest die in beslag worden genomen door stress (angst, geldzorgen, pijnklachten, depressie, noem maar op) geven geen prioriteit aan afvallen. Overleven, dat is het enige doel. Ga je uit reactie op die stress ook emotie-eten, als troost, afleiding of verdoving, dan leveren de extra calorieën ook hun aandeel.

Bron afbeelding: sunnybloominspiration

Hoewel ik geen psycholoog ben, weet en ervaar ik als voedingscoach dat eten altijd in verbinding staat met je gevoel en met alle aspecten van je leven. En soms is het nodig om daar eerst aan te werken, als er dingen niet goed zitten. Wat voel en denk je? Waar komt je stress vandaan? Wat speelt er in je leven? Wat heeft je aandacht nodig?

Ik vind het fijn om daarin een stukje mee te denken, binnen de duidelijke grenzen van mijn expertise. Ik doe dit vanuit mijn eigen ervaring dat het (ver)werken van/aan ervaringen en gevoelens en het creëren van goede gedachtenpatronen heel helend is. Maar het is super hard werken en heeft tijd nodig. En afvallen is dan soms iets wat er op dat moment niet bij kan. Want dat heeft ook aandacht en tijd nodig. Dan stoppen we met een traject, verwijs ik soms door of lassen we een pauze in.

Ik wil het beste voor mijn cliënten. De drempel om hulp te vragen kan hoog zijn, dat besef ik heel goed. Maar daar ben ik voor. Ik leg uit en coach erg graag, maar… je moet het wel zelf gaan doen. De knop omzetten en ervoor gaan. En als dat even niet lukt, dan is dat niet iets om je voor te schamen, of om teleurgesteld te zijn in jezelf. Dan is het omdat iets anders voorrang nodig heeft. Alles heeft zijn tijd.

Pompoensoep

De herfst is daar, de blaadjes vallen weer van de bomen, tijd voor lekkere warme soep! Een recept voor pompoensoep die snel op tafel staat.

Wat heb je nodig:

1 pompoen of 2 doosjes pompoenstukjes uit de diepvries
3 winterwortels
3 stengels bleekselderij
1,5 liter water
bouillonblokje naar smaak
peper

Hoe maak je het:

Maak de groenten schoon, was ze en snijd in stukjes. Een biologische pompoen kun je ongeschild gebruiken (wel wassen), maar heb je die niet dan wel schillen. Als je daar te weinig tijd voor of geen zin in hebt, neem je pompoenstukjes uit de diepvries.  Net zo makkelijk.

Breng 1,5 liter water aan de kook met de bouillonblokjes en voeg de groenten toe. Kook de groenten gaar en pureer de soep met de staafmixer. Voeg een beetje water toe als het te dik is. Breng op smaak met de kruiden.

‘Today me will live in the moment unless it’s unpleasant in which case me will eat a cookie’- Cookie Monster

 

‘Today me will live in the moment unless it’s unpleasant in which case me will eat a cookie’- Cookie Monster

Dit is het meest besproken onderwerp hier in de praktijk. Zoveel vrouwen hebben hiermee te maken. Eten om jezelf af te leiden, omdat je je verdrietig voelt, alleen, omdat je vindt dat je het verdiend hebt of om je (kort) beter te voelen. Om een leegte te vullen… maar het lukt niet.

Want waar honger je echt naar?

Het antwoord op deze vraag voor jezelf vinden en er iets mee gaan doen is de weg om eruit te komen. Emotie-eten is een fake oplossing. Het is een pleister over een wond die gehecht moet worden. En dat hechten, dat is geen pretje. Want die wond doet al pijn en hechten helemaal. Maar het is wel nodig om de wond te laten genezen.

EHBO

Mijn dochter van negen kreeg anderhalf jaar geleden een stuk glas in haar knie. Ze was gevallen op het schoolplein. Drie hechtingen moesten erin. Dat was heel indrukwekkend en ik denk dat de hele wachtkamer bij de huisarts alles letterlijk heeft meegekregen…

Maar ze deden er een verdovende zalf op (nog een prik erbij wilde ze niet…). Ze kreeg een kaart met een pony erop. En ik hield haar zo stevig mogelijk tegen me aan (haar mond zat 5 cm naast mijn oor, ik hoor nog steeds een piep…). Het hielp haar allemaal om erdoorheen te komen. Wat het met mijn moederhart deed laten we nu maar even buiten beschouwing… De hechtingen zaten erin en haar knie is nu weer heel.

Zo zijn er ook EHBE (Eerste Hulp Bij Eetbuien) -tactieken die je kunt toepassen als je een eetbui voelt aankomen. Over deze tactieken, die je bij acute eetdrang kunt inzetten, schreef ik al eerder een blog.

Het onder ogen zien van onderliggende gevoelens wil niet zeggen dat het emotie-eten op slag verdwenen is. Daar gaat tijd overheen, omdat het vaak een ingesleten patroon is. Geduldig zijn met jezelf en jezelf tijd gunnen is dan ook heel belangrijk. Het is dapper om aan de slag te gaan hiermee! En iedere stap vooruit is er één op weg naar een ontspannen relatie met eten.

Hoe stop ik met emotie-eten?

Emotie-eten kan grote invloed hebben op je leven. Het is een serieus probleem voor veel mensen. Verdriet, stress of gevoelens van eenzaamheid verdring je door troost te zoeken in voedsel (vaak zoet en vet). Zo vul je de leegte.

Tenminste, dat probeer je. Want al snel na zo’n eetbui blijkt dat het niet lukt. Het nare gevoel zit er nog steeds. Je probleem is ook niet weg. Je voelt je wel vol en misselijk. Schuldgevoelens en een gevoel van onmacht kunnen je bovendien parten spelen.

Problemen weg-eten lukt dus niet.  Je bent eigenlijk je gevoelens aan het ‘verdoven’ met andere prikkels, namelijk smaak en afleiding. Waar ligt de oplossing? Want gewend zijn aan een zak chips opentrekken bij gedoe op je werk, of jezelf verwennen met een doos bonbons als je alleen op de bank zit, kan lastig te doorbreken zijn.

Wat kun je doen?

  • Wanneer je je rot voelt, bedenk dan waar dit door komt. Vaak weet je dat wel, soms ook niet. Zet voor jezelf op een rij welke situatie deze gevoelens veroorzaakt.
  • Als je dit duidelijk hebt, denk dan eens goed over de situatie na. Wat speelt er, hoe is het gekomen, hoe verliep (bijvoorbeeld) een gesprek, wat was jouw rol in de situatie?
  • Ga na of de manier waarop je tegen de situatie aankijkt wel klopt. Zijn jouw gedachten wel reëel?
  • Als een vriendin jou dit verhaal zou vertellen, welk advies zou je haar geven?
  • Welke gedachte zou beter kloppen? Schrijf een meer realistische gedachte op.
  • Kun je iets doen om de situatie te veranderen? Wat?
  • En zo niet, wat kun je doen om met de situatie om te leren gaan?
  • Schrijf alles op of praat erover met iemand, dat lucht op en misschien heeft die ander goede ideeën.
  • Door bovenstaande stappen toe te passen, ga je gericht met het probleem aan de slag in plaats van het te vermijden. Dat kan best moeilijk zijn in het begin, maar het levert altijd nieuwe inzichten en misschien zelfs de oplossing op.

Doorbreek het patroon

  • Zoek afleiding om niet aan eten te denken: ga naar buiten voor een wandeling, ga in bad of ga sporten. Door echt je huis uit te gaan heb je geen gelegenheid iets te nemen.
  • Spreek af met een vriendin dat je haar belt of appt als je een eetbui voelt aankomen. Iemand die jou goed kent en die je vertrouwt.
  • Vul je kasten met gezonde dingen. Als je dan toch iets weg wilt knagen kun je wat verantwoords pakken. Wat je niet in huis hebt kun je ook niet opeten.
  • Weet dat eetdrang weer voorbij gaat. Wacht daarom 20 minuten; je trek is waarschijnlijk verdwenen.
  • Eet regelmatig en voldoende. Zorg ervoor dat honger geen reden is om door te blijven eten van die koekjes. Kies voor volkoren producten, groente, fruit, zuivel , noten en peulvruchten.
  • Als je het emotie-eten wilt aanpakken zal je zelf verantwoordelijkheid moeten nemen.
    Jij bent de enige die voor de verandering kan zorgen. Vind je het moeilijk om het alleen te doen? Vraag dan hulp aan de mensen om je heen of zoek een hulpverlener die gespecialiseerd is in emotie-eten.

De juiste snaar

Zo, de eerste werkweek zit er weer op! Ik heb een heerlijke vakantie achter de rug met veel tijd om uit te rusten, leuke dingen te doen en plannen te maken. Maar het was ook weer fijn om cliënten weer terug te zien deze week! In de vakantie heb ik ook een besluit genomen. Nee, opnieuw: in de vakantie heb ik twee besluiten genomen. Op het tweede besluit kom ik zo terug, want ze hebben met elkaar te maken. Het besluit waar ik mee wil beginnen is:

Ik wil leren gitaarspelen

Nu ben ik al in het bezit van een gitaar. Een hele mooie, matte donkerbruine gitaar. Al 20 jaar heb ik die. Hij staat in de woonkamer en kleurt heel mooi bij de meubels. Een echte eyecatcher. En een stofcatcher ook, maar laten we mijn huishoudelijke talenten er maar niet bijhalen… Die gitaar heb ik van mijn lief gekregen. Zo’n 20 jaar terug wilde ik het namelijk ook al, gitaar kunnen spelen. Net als hij dat kon.

En hij is zo’n lieverd dat hij me gelijk meetroonde naar winkels waar ze muziekinstrumenten verkochten. Ik vond die gitaar uiteindelijk na lang zoeken in een winkel met vele soorten gitaren, want hallo, even tussendoor: weet je hoe lastig het is om een gitaar te vinden voor linkshandigen? Of in ieder geval was, 20 jaar geleden? Geen online gitaarshop, geen ‘vandaag besteld, morgen in huis’, geen waslijst aan websites?? Maar goed dit was even een zijspoor want lichte frustratie hier, die alle linkshandigen met en zonder gitaar vast zullen herkennen.
Ter zake. Daar in die winkel in Amersfoort hing ie aan de muur, mijn mooie bruine gitaartje!

Spelen maar, Chantal!

Althans, dat dacht ik. Mijn man speelde ook een aardig riedeltje en had dit ooit geleerd in een groepje gelijkgestemden (mooi hè…:)), dat samen een muziekgroepje wilde vormen in de toekomst. Samen een beetje uitvogelen, degene die het meeste wist had de leiding en verder thuis oefenen. Nou, dat leek me simpel zat, thuis oefenen kon ik ook wel.

Helaas, zonder iemand die me leerde wat de betekenis was van rare woorden als barré, fret, mineur en noten versus akkoorden (termen die ik in mijn boekje tegenkwam en die bijna allemaal volkomen nieuw voor me waren) kon ik de juiste toon niet vinden. Ik had iemand nodig die het allemaal uitlegde, voordeed en er daarna streng op toezag dat ik voldoende oefende en mijn huiswerk deed.

Blijkbaar wilde ik het niet graag genoeg, deden mijn vingers teveel pijn, had ik te weinig tijd, kortom was ik te druk met smoesjes verzinnen om mijn doel, gitaar kunnen spelen, werkelijkheid te zien worden. De gitaar ging in de hoes, lag jaren op zolder, verhuisde twee keer mee en kreeg toen zijn plekje naast de bank, want het staat wél leuk zo’n gitaar, of niet?

Pasgeleden begonnen mijn jongste twee kinderen er ineens over dat ze op gitaarles wilden.
En daardoor begon het bij mij weer te kriebelen, zou ik dan toch ook..? Wat is er nou leuker dan muziek kunnen maken en iets nieuws leren? De Ilse Delange in mij werd wakker en ik dacht: ‘ik ga ervoor!’ Maar nu doe ik het goed, op les dus!

Goed, vorige week hadden we de eerste les en ik vond het leuk! Al die akkoorden die ik ooit had geprobeerd te spelen, ze zaten nog ergens (niet allemaal, laten we zeggen vier…) en ik zit nu iedere dag met mijn besnaarde vriend op schoot (dit klinkt raar) om te oefenen.

Wat een ellende

Ik moet constant kijken wat ik doe en dan nog klinkt het vals. Mijn vingertoppen aan mijn rechterhand voelen de hele tijd aan of ze slapen (ja rechts, had ik al gezegd dat ik linkshandig ben? Ja hè.). En mijn nek doet zeer. Dat rottige F-akkoord wil steeds maar niet (vandaar de naam natuurlijk). Dus die carrière op het podium gaat hem niet worden denk ik. In ieder geval niet met die gitaar erbij.

Maar… ik heb in die eerste les al meer geleerd dan bij al die pogingen daarvoor. Door de juiste informatie nu te gaan toepassen ga ik het langzaam maar zeker echt leren, gitaarspelen.
En vooral door vol te houden, door te zetten en te BLIJVEN oefenen. Ook als het niet leuk is, moeilijk is of als ik eigenlijk geen tijd heb. En weet je, ik wil het eigenlijk niet lastig hebben. Maar ik wil het ook kunnen, gitaarspelen. Het lijkt me zo leuk. Dus ik ga het toch doen. En daarmee komen we vanzelf (je voelt hem al aankomen) bij besluit nummer twee.

Interne verhuizing

Van cliënten hoor ik soms dit soort zinnetjes: ‘het is me niet gelukt deze week, er was zoveel, ik kon de focus niet vinden.’’ Ik was moe dus dan ga ik eten.’ ‘Ik vind chocola zo lekker dat ik niet kan stoppen en de hele reep op moet.’ ‘Ik weet wel hoe het moet, gezond eten, dus ik hoef die informatie niet. Maar ik weet niet waarom het afvallen niet lukt.’

En weet je? Ik snap het zo goed. Beginnen met iets nieuws is moeilijk. Is niet leuk. Je moet dingen laten, of dingen doen die je niet wilt. Het kost tijd en energie. Wat voor mij en mijn doel geldt, geldt ook voor anderen. Voor mij is het doel nu: gitaar leren spelen. Maar ik heb afvallen ook jaren als doel gehad. Super lastig als er van allerlei dingen in je leven ook je aandacht vragen. Maar soms kan dat ook een excuus zijn om niet te beginnen of jezelf aan te pakken.
Ik ken het. En daarom ben ik een coach geworden die naast dat begrip ook de confrontatie niet schuwt als het nodig is.

En dan vraag ik je dit: je wilt toch iets bereiken? Wat is je doel? En waarom is dat belangrijk voor jou? Daar moet je wat voor doen. Werk aan de winkel! Ook in je drukke bezigheden. Juist dan. Want wachten op het ideale scenario is verspilde tijd. De ideale situatie komt nooit. Je leven zit vol onverwachte wendingen, dus juist in het gewone, zorg dat je die gezonde leefstijl meeneemt.

Plannen

Dat vraagt om een stukje voorbereiding. Zomaar wat tips: als je je dag plant, of je week, plan dan ook je maaltijden: kijk naar je agenda en bedenk wat handig is om te eten de komende dagen. Vind een mooie balans tussen gezond eten en een lekker extraatje op zijn tijd. Maak er een gewoonte van om iedere dag een half uur te wandelen na het eten. Of een uur, nog beter (maar begin rustig). Lekker je hoofd leegmaken en gelijk bewegen. Ga vanaf nu op de fiets naar je werk. Gewoon altijd. Bedenk en doe wat bij jou past. Maar doe het!

Dus. Welke stap kun je vandaag zetten? Doe het. En is het maar een klein stapje vandaag? Geeft niet. Maar zet hem wel! Iedere dag een stapje. Anders kom je niet verder. En bereik je dat doel dat voor jou belangrijk is, niet. Terwijl je dat wel zou kunnen, dat weet ik zeker! Als ik kan leren gitaarspelen kan jij het ook (wat jij wilt bereiken dan hè…we kunnen niet allemaal de sterren van de hemel spelen natuurlijk J).

Ik ga ervoor met mijn gitaar. En ook met mijn mooie cliënten. Ik ben weer helemaal vol drive na de vakantie en wil echt dat alle mooie doelen bereikt gaan worden. Mijn tweede besluit? Mijn gitaar staat vanaf nu achter de deur van mijn kantoor, lieve dames J.  En bij ieder excuus moet je verplicht naar een door mij gespeeld liedje luisteren. En dat wil je niet. O, ik verheug me nu al op de mooie resultaten!