Your body, a miracle..?

‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand… ik haal je eraf, denk ik. Je laat me steeds weer zien wat ik niet wil zien. Die buik. Die benen. Mijn onderkin. Wat zou ik graag als een queen in je glazen venster staren om te horen dat ik de mooiste ben. Maar dat ben ik niet. Ik probeer er nog wat van te maken met leuke kleding, make-up. Maar jij verbergt niets. Het is wat het is, en het is niet best.’

Dit stemmetje in je hoofd, ken je hem? Het is de stem van je innerlijke criticus. Die criticus fluistert je van alles in, en laat je geloven dat het de waarheid is. We kennen hem allemaal wel. Hij kan allerlei vormen aannemen; perfectionist, controlefreak of slachtoffer bijvoorbeeld. In eerste instantie was zijn rol die van beschermer tegen gevaar, tegen de buitenwereld. Hij waarschuwde voor teleurstelling, verdriet en nare gevoelens. Hij is ontstaan vanuit ervaringen of vanuit boodschappen die andere mensen je gaven.

Niet goed genoeg

Maar hij is zijn rol voorbij geschoten en helpt allang niet meer. Hij kan nu als geen ander de gedachten verwoorden die je saboteren. Je luistert naar zijn stem, die je vertelt dat je niet goed genoeg bent. Zo voor de spiegel zegt hij: ‘dat lichaam, daar moet minstens tien kilo vanaf.’ Veel vrouwen houden niet van hun lichaam, omdat het er niet uitziet zoals zij zouden willen. Je spiegelt je aan het perfecte plaatje, dat plaatje dat je duidelijk niét ziet als je in jouw spiegel kijkt… En moedeloos veroordeel je dat spiegelbeeld.

Maar kijk nog eens goed. Sluit je ogen en kijk eens goed naar binnen. En luister. Naast de stem van die criticus (die soms zo hard roept) is er nog een stem hoorbaar. Heel zachtjes soms, maar ze is er wel. Het is je eigen stem. Weet je wat ze zegt?

 ‘Ik wil geliefd zijn.’

Jouw echte ik

Daar, diep van binnen, zit jouw echte ik. Niet je ego, maar je eigen ik, die vrij is van saboterende stemmen. Ze heeft haar eigen stem. Ze is een uniek en kostbaar schepsel, mooie jij! En ze heeft liefde nodig, geen veroordeling.

Soms is het een hele ontdekkingstocht om te leren luisteren naar je eigen stem. Als je de criticus kunt aanhoren maar niet naar zijn boodschap luistert, kun je voelen dat dat ten diepste is wat je jouw ik wilt geven; liefde. Ze is dat waard. En je lichaam, horend bij je echte ik, ook. Want kijk nog eens goed: wat kan dat lichaam van jou allemaal? Wat heeft het allemaal al voor je gedaan in het leven? Wat is het eigenlijk een wonder, hoe het werkt, wat het kan, hoe het jou omvat! Hoe kun je ervoor gaan zorgen, en geven wat het nodig heeft?

Twee mooie quotes tot slot, die mij erg raken:

‘Take care of your body, it’s the only place you have to live in.’

‘Your body is a miracle, beautifully made.’

Doet het besef van die verschillende ‘stemmen’ in jou iets met je? Wat kun je doen om met een andere blik in de spiegel te kijken? Ik ben benieuwd, wil je het hieronder met me delen?

Hoe krijg je rust in je eetpatroon?

Zo hèhè, eindelijk!!’ Als je ook net weer thuis bent aan komen ‘glijden’, weet je gelijk wat ik bedoel: #zezittenweeropschool, en dan is deze blog voor jou.
Wát een weken liggen er achter ons, en hoe verschillend we daar ook naar kijken, we merken op dit moment allemaal hetzelfde: De Rust…

Rust in huis, rust aan je hoofd, rust om je heen. De lieverds zijn weer lekker aan de slag in hun klassen, en tot een uur of half drie hebben we… rust. Wat ga jij doen vandaag?? Dóórwerken zonder storing, in bad liggen, een mooie sneeuwwandeling maken in je uppie (wel even wachten tot die gladheid minder is)…

Hoe deed jij het

Misschien heb je de afgelopen gekke tijd ook wel juist als fijn ervaren. Meer contact met je kind, inzicht in wat ze allemaal doen op een schooldag, tijd voor leuke, bijzondere dingen. Dat herken ik zelf ook. Maar misschien vond je het ook, of tegelijk, belastend. Is juf zijn nou niet echt je ding. Had je de grootste moeite je eigen werk er ook bij te doen. Was je de hele dag van vroeg tot laat in touw.

En was het ook niet zo bijster goed gesteld met je eetgewoontes. Deed je maar wat, een hapje hier, een hap daar. Tussendoor snel ff een broodje, veelvuldige grepen in de koek-en snoepkast, en dat koken, jonguh, na een dag ploeteren ook nog weer iedere keer die keuken in, pfff… het lukte niet altijd. Zeg maar.

Lockdownissues…

  • Misschien at je voorheen je lunch altijd aan tafel met je gezin, maar hadden je kinderen nu op verschillende momenten pauze en eet iedereen inmiddels wanneer het zo uitkomt. Broodje in de hand, mee naar boven, of achter de tv. En jij?
  • Misschien is het een gewoonte geworden om te snoepen tijdens het werken. Loop je heel gemakkelijk steeds naar de keuken om wat te halen. Of ligt die zak drop naast je laptop en zit je gedachteloos te kauwen terwijl je aan het typen bent.
  • Misschien kom je veel minder buiten dan voorheen. Heb je geen tijd om te wandelen. Sport je niet meer. Zit je vooral.
  • Misschien stond/sta je veel vaker dan voorheen in een beslagkom te roeren. Het is zo leuk om iets te bakken met de kids, gezellig toch, en wat moet je anders doen? Tja, de baksels zelf maar opeten?? Visite komt er niet echt…

En misschien heb je andere dingen aangeleerd, of had je bepaalde gewoontes al en merkte je die extra op in de afgelopen tijd. En je merkt ook dat je er nu vanaf wilt! Je voelt je er onrustig door, het werpt een schaduw over eten en het maakt dat je lichaam niet fijn voelt. Lees verder wat je hieraan kunt doen.

Jouw tijd

Is het nu jouw tijd om meer rust te gaan creëren in je eetpatroon? Pak gewoontes die je wilt veranderen dan één voor één aan. Ga niet als een gek ineens alles omgooien, en ga zeker niet diëten want als iets een slechte gewoonte is dat het wel. Doe het rustig en doordacht. Kies voor de gewoonte die je nu het meest dwarszit, en start daarmee.

Wat wil je niet meer? Waarom niet? Wat wil je wel? Wat levert dat jou op? Welke moeilijkheden verwacht je tijdens het veranderen van die gewoonte? Hoe kun je die omzeilen of er rekening mee houden? Hoe ga je bereiken dat je die betere gewoonte gaat krijgen? En hoe houd je hem vast? Denk erover na, schrijf het op en begin! Dat gaat rust brengen, in alle opzichten.

Welke gewoontes wil jij veranderen? Hoe ga je dat doen, wil je dat hieronder met me delen?

Voor jezelf zorgen, is dat niet egoïstisch?

Zelfzorg. Wat heeft dat te maken met stress? En waarom vind ik dat zo belangrijk, en staat de #selfcare vaak onder mijn berichten op sociale media? Want jezelf op nummer één zetten, dat klinkt niet goed, toch? Is dat niet egoïstisch? Is het niet de bedoeling dat je eerst voor de ander gaat? Dat je de ander meer gunt dan jezelf in alles; zorg, spullen, tijd en aandacht? Dienen, de minste willen zijn, dat horen we te doen, toch?

Ja, dat laatste klopt volgens mij. Het is iets heel goeds om beschikbaar te zijn voor anderen. Een ander het beste te gunnen. Een maatje, steunpilaar, veilige haven zijn voor andere mensen. En dat mag je best iets kosten. Maar het gaat er wel om hoe je dat doet. Want ook al doe je het met heel veel liefde, goed kunnen zorgen voor anderen is wel afhankelijk van een aantal factoren.

Soms gaan er dan dingen mis

  • Als dienen en zorgen een ‘moeten’ is, en niet een ’mogen.’
  • Als je denkt dat het van jou afhankelijk is dat het goed met iemand gaat.
  • Als je zorgt en geeft om zelf terug te krijgen, als tegenhanger van een zelfbeeld dat niet zo positief is.
  • Als je jezelf leeg geeft uit angst om iemand, (ouderlijke) bescherming, of liefde, aanwezigheid, te verliezen. En als de situatie daar misschien ook naar is.
  • Als je voor iedereen zorgt, maar jezelf vergeet.

Niet geeft aan jezelf wat je nodig hebt, omdat je niet helemaal weet dat is. Of omdat je dat niet kunt rijmen met het gevoel dat je over jezelf hebt. Als je je richt op anderen omdat je je liever niet op jezelf richt. Dan kun je jezelf op een keer toch echt wel tegenkomen. Met lege handen en een gebroken hart. Opgebrand. Uit gezorgd.

Jezelf vergeten

Geen vrolijk verhaal dit, sorry :). Hoog tijd dus om nu het tij te keren, als je dit herkent! Weet je, ik zie het best vaak misgaan. Moeders die zorgen dat het met de kinderen goed gaat, dat zij krijgen wat ze nodig hebben, vanuit pure liefde. En dat hoort ook zo, begrijp me goed. Dat is volkomen je verantwoordelijkheid. Maar de mama’s die zelf niet ontbijten voordat de kids allemaal op school zitten, of gewoon maar helemaal niet omdat het werk alweer wacht… Je zou ze de kost geven. Een hele lange ontbijttafel wordt dat!

Vrouwen die hun dagen volstoppen met werkzaamheden, mantelzorgen, piekeren en handelen over en voor anderen, maar die niet toekomen aan wat ze zelf nodig hebben. Slechte eetgewoontes, een lichaam dat tegenwerkt, het ontwijken van wat je echt voelt, denkpatronen die niet helpen, vol stress zitten, gedrag dat niet past bij wie je echt bent. Allemaal slechte zelfzorg. Geen, eigenlijk. En tadaa: zo’n vrouw was ik zelf ook, in veel opzichten.  

Levensles

Dus vandaar de hastag. Ik geloof in dienen. Ik zorg vol liefde. Maar ik doe óók aan goede zelfzorg. En dat leer ik de vrouwen ook, die bij mij in de praktijk komen en hier tegenaan lopen. Omdat het zo belangrijk is. Zorgen vanuit liefde is prachtig. Als je zelf goed gevoed bent, op alle vlakken, kun je ook aan anderen geven en zorgen in overvloed. Neem die verantwoordelijkheid, groei daarin. Let op je grenzen. Je mag voor jezelf aandacht hebben en zorgen. Je mag van jezelf houden. Je bent ontzettend waardevol en geliefd. En goede zelfzorg waard!

Roept deze blog iets op bij jou? Zorg jij gemakkelijk voor jezelf of vind je dat ook moeilijk? Denk dan eens na over hoe je vandaag al voor jezelf kunt zorgen. De dag is nog niet om!

Hold on but don’t hold still

Wat gebeurt er veel in de wereld, hè… De lockdown die verlengd is, wat heeft dat toch veel gevolgen. En terwijl alles buiten zowat stil lijkt te staan, hebben we het binnen drukker dan ooit. Drukker, met de boel rondkrijgen vanuit ons huis. Werken, schooljuf of -meester zijn, contacten onderhouden met collega’s, je hebt er meer dan een dagtaak aan.

Het missen van de verbinding met de belangrijke mensen in je leven, collega’s en cliënten irl kunnen zien, naar een mooi concert gaan, dagjes uit, een kopje koffie op een terras. Ik noem maar op wat ikzelf zo mis, de gewone dingen, die niet meer gewoon lijken. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt, of niet? Steeds opnieuw weer die klap incasseren dat er weer nieuwe maatregelen komen. Dat de boel nog langer op slot moet blijven, omdat dat nodig is. Die onzekerheid van ‘hoe lang nog.’

Weg met corona

Maar gelukkig zal snel genoeg nu corona haar ‘kroon’ af moeten zetten! Want wat mogen we blij zijn met de vindingrijkheid en creativiteit, die in ons is gelegd. In wetenschappers, die alles op alles zetten ons de uitweg te bieden uit deze crisis. In zorgpersoneel en hulpverleners, die voor 200% gas blijven geven. En in jou en mij. Vindingrijk in het doorgaan. Volhouden, en kijken naar wat wel kan. De dingen maar doen via Zoom, videobellen, Skype, en zo contact hebben met de mensen die je wilt spreken. Al is het surrogaat, al is het niet de verbinding die je echt wilt, het werkt wel.

Het lijntje open

En bij jouzelf? Hoe zit het met de connectie die je met jezelf hebt momenteel? Sta jij al langere tijd op standje overleven, zit er een flinke storing op de lijn? Dan is het hoog tijd dat je nu ook voor jezelf gaat zorgen. Spanning, stress en zorgen in deze tijd, we ontkomen er niet aan. Maar we kunnen wel kiezen hoe we erop reageren. En dan is zelfzorg uitermate belangrijk. Hoe doe je dat? Ik geef je een aantal goede ideeën om mee bezig te gaan.

  • Gezonder eten, je weerstand sterk houden.
  • Bewegen, naar buiten voor frisse lucht en nieuwe energie, iedere dag.
  • Je geest voeden door een leerzame cursus te doen, of een hele nieuwe studie. Iets nieuws leren!
  • Luisteren naar wat je denkt en voelt.
  • Voor je huid zorgen, smeren, een warm bad of douche nemen.
  • Op tijd naar bed en voldoende slapen.
  • In een goed boek duiken of aan een leuk project werken.
  • Contact houden met anderen, op nieuwe manieren.
  • Iedere dag proberen te bedenken wat deze dag mooi maakte, waar je blij en dankbaar voor bent.
  • Het gaan omkeren: ‘omdat ik nu …niet kan, (hoef ik niet… en) kan ik wel…’

Don’t hold still

Ik nodig je uit om hiermee aan de slag te gaan! Wat kun je doen aan de situatie zoals die nu is? Sommige dingen kunnen niet veranderen, dat is een feit. Maar wat kan er wel anders, en wat levert dat je op? Meer rust in je lijf, in je hoofd? Vorig jaar heb ikzelf een burn-out doorgemaakt. Een ander soort crisis. En als ik daarvan íets geleerd heb… dan is het dat rust, na veel stress, GOUD waard is. Zelfzorg is een belangrijke sleutel daarvoor.

Gisteren heb ik een podcastaflevering opgenomen over dit onderwerp, waarin ik hier dieper op inga. ‘Stress, wat doet het met je en hoe ga je daarmee om?’ Je kunt hem hier luisteren.


En als ik je kan helpen om zelfzorg in jouw leven een betere plek te geven, en gewoontes te veranderen in eet- of andere gewoontes, dan doe ik dat graag!

Maak een afspraak voor een gratis adviessessie




Lockdown, wat kan nog wel?

Het is paar weken geleden, die aankondiging en start van de strenge lockdown. Hoe zit jij er nu bij, hoe gaat het met je? Ben je gewend aan het idee, probeer je er het beste van te maken? Of ga je gebukt onder omstandigheden, maakt de onzekerheid voor nu en straks je somber, heb je verlies te dragen, op welke manier dan ook? Mijn hart gaat naar je uit.

En dan wil ik je het volgende graag meegeven. Door in actie te komen, dingen te doen, kun je je bakens verzetten. Soms is dat heel moeilijk en lukt het tijdelijk niet. Maar ik weet uit ervaring dat het wérkt. Dus ik wil je motiveren om aan te pakken, en op twee manieren: er te zijn voor een ander, een lichtpuntje te zijn in deze donkere dagen. Al is datgene wat je kunt doen maar een druppeltje in een oceaan, als we allemaal iets kleins doen, moet je ’s opletten!

Zekerheid en controle

En ten tweede: om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen zelfzorg. Het moeten loslaten van controle is heel erg moeilijk. En we hebben dat gevoel alleen máár gehad door corona. We hebben ontdekt dat de zekerheden die we dachten te hebben, helemaal geen zekerheden zijn! Voor mij persoonlijk bleef er één zekerheid over dit jaar, die nooit verandert. Dat er Iemand is, die er altijd is. Die nooit verdwijnt of verandert. Die het allerbeste voor ons wil. Dat we daarom kunnen leven in vertrouwen, hoe de situatie ook is. En stappen mogen zetten.

Gaan doen wat je wél kunt doen. Waar heb je wel invloed op? Laat je de omstandigheden je leven en mindset leiden? Of is het jouw leven, wat een supergroot geschenk is, wat je helemaal uit mag pakken?

In actie

Datgene wat ik kan doen zal ik doen: mensen helpen bij zichzelf te blijven, als zoveel op afstand voelt. Leren luisteren naar wat je lichaam en je hart nodig heeft. En dat ook te gaan geven aan jezelf. Want als je jezelf goed voedt, in alle opzichten, heb je ook veel om door te geven. Als er iets is wat ik in het afgelopen moeilijke jaar heb geleerd, dan is het dat in actie komen als je iets anders wilt in je leven, heel erg helpt. En dat wens ik jou van harte toe voor nu en het komende jaar!

Ik voel me…

Wat zou jij op de puntjes zetten vandaag? Hoe voel je je, diep van binnen? Mogen al jouw gevoelens er zijn, of ben je bang om echt te laten zien hoe je je voelt? Aan de buitenwereld, en misschien ook wel aan jezelf. Als je je blij en gelukkig voelt, deel je dat graag. Maar gevoelens van schaamte, onzekerheid, jaloezie of angst? Dat is minder gemakkelijk… Die kanten van jezelf, daar ben je echt niet trots op. We laten ze liever waar ze zijn, in het donker. Ongezien.

Toch hebben alle gevoelens een functie. Ze willen je iets vertellen. Aan je emoties gaan situaties en gedachten vooraf. Je denkt iets en poefff, je voelt je… vul maar in. Soms kunnen nieuwe gebeurtenissen ook lijken op iets wat je eerder hebt meegemaakt. En dingen omhoog halen die je, bewust of onbewust, diep had weggestopt. Zo kunnen je gevoelens je op het verkeerde been zetten. Onder de dingen die je voelt, zitten andere, diepere gevoelens. Welke? Waarom zitten die er? Wat willen ze je zeggen?

Teveel

Je kunt, zeker als je een (hoog)gevoelig mens bent, geleerd hebben bang te zijn voor je gevoelens. Als je vroeger vaak hebt gehoord dat je ‘je niet zo moet aanstellen’, dat je overdrijft, of wanneer je werd uitgelachen of veroordeeld om jouw gevoeligheid, laat je het wel om ze te laten zien. En in jezelf kun je bang zijn voor de intensiteit. ‘Wanneer ik dit gevoel (bijvoorbeeld angst) echt toelaat, raak ik de controle kwijt. De angst zal me overspoelen en ik zal niet meer in staat zijn om te functioneren. Dan kan ik niet meer die sterke persoon zijn, of kunnen doen wat nodig is.’

Je gevoelens mogen er niet van je zijn, ze zijn negatief; dat is je overtuiging. Maar daardoor kan er me toch een bak ellende ontstaan! Door ze niet toe te laten, denken we onszelf of onze omgeving te beschermen. We zien de situatie waardoor het gevoel ontstaat niet onder ogen, en richten ons op andere dingen. Er niet over praten, afleiding zoeken in dingen als je werk, eindeloos scrollen door sociale media, of in eten en drinken.

Emotie-eten, om te verdoven wat je anders teveel voelt. Maar eigenlijk ‘vreet je jezelf op’.

‘Wat ik niet voel, bestaat niet…’

Als je het maar hard genoeg denkt, zou je het bijna gaan geloven, of niet? Maar weet je, het werkt niet zo. Het gevoel verdwijnt niet. Het laat zich goed wegstoppen in een hoekje van je hart. Maar het zit er wel steeds. En hoe langer het genegeerd wordt, hoe meer het gaat drukken. Juist door het niet toe te laten, beïnvloedt het meer en meer jouw functioneren. Jouw rust. Je geluk.

Want wanneer je je ‘negatieve’ (wat het niet zijn maar zo zien we ze) emoties als boosheid, angst of pijn niet wilt voelen en ervoor wegvlucht, kunnen ze gaan woekeren. Boosheid wordt dan wrok, kwetsing verandert in agressie, verdriet wordt verbittering. Met alle gevolgen van dien.

We vluchten uit angst weg van datgene wat we voelen, maar wat we zouden moeten doen, is stoppen met vluchten. En dat is een moeilijke stap, waar je moed voor nodig hebt. Zeker wanneer je angst wordt veroorzaakt door een situatie die niet over zal gaan, of die onvoorspelbaar is. Ontken je gevoel niet, dat helpt niet. Juist door de angst toe te laten, hem te laten praten en te luisteren naar wat hij jou te vertellen heeft, wordt hij gehoord en daarmee ‘behapbaar’. De situatie zelf verandert dan soms niet. Maar hoe jij ermee omgaat, wel.

Ruimte

Je kunt dan nog steeds af en toe bang zijn, maar dat mag er zijn. Die angst heeft je niet meer in zijn greep. En er ontstaat ook ruimte voor iets anders. Berusting. Open verwachting. Je leert relativeren, en ontdekt wat je kunt doen om, in de gegeven situatie, een verschil te maken.

Dus neem je gevoelens serieus, luister er vol zelfcompassie naar én kom in actie. Er is zoveel wat je kunt doen. En als je gelovig bent, kun je daar nog iets aan toevoegen. Vertel God over je gevoel. Hij heeft alle emoties gemaakt. Allemaal, dus ook de ‘negatieve’, emoties, mogen ze er zijn en worden door Hem gekend. Hij kent je door en door. Hij wil het goede voor je.

Door er met God over te praten, zal de situatie misschien niet veranderen. Maar Hij zegt wel het volgende tegen ons (Deuteronomium 31:8):  ‘De Heer zelf gaat voor je uit, Hij zal je bijstaan en geen moment van je zijde wijken.’

Dat voelt goed.

Speak Life

Speak Life! Ware woorden van Toby Mac (en een heerlijk liedje: https://youtu.be/7rK6O0YtBRY). Woorden hebben kracht. Ze kunnen zoveel verschil maken. Je woorden kunnen heel veel betekenen, en jezelf en de ander opbouwen. Maar tegelijk kunnen woorden ook afbreken. Zoals wanneer je in het vuur van je gevoel of door een situatie iets eruit gooit wat je helemaal niet zo bedoelt, of anders had willen brengen. Of wanneer je dingen zegt die onderstrepen dat het bereiken van de doelen die je hebt, toch niet binnen je mogelijkheden ligt. ‘Ik probeer het, maar het zal me wel wéér niet lukken…’

Woorden hebben kracht

Zo veroorzaken je woorden afstand tussen waar je bent en waar je wilt zijn. En kun je jezelf zo tegenvallen, wanneer je dingen zegt die zover afstaan van wat je eigenlijk wilt (zeggen). Van wie je wilt zijn. Het leven kan pijn doen en moeilijk zijn. Verwachtingen die je hebt kunnen niet uitkomen. Eerdere herinneringen kunnen zich lijken te herhalen. En de woorden die je kiest, kunnen dit bevestigen. Woorden bevestigen wat je denkt.
En andersom. Je teksten worden je waarheid. Woorden hebben kracht.

Maar er is goed nieuws!

Want weet je (I’m sorry to bring it to you, het was voor mij ook een schok ☺️) dat van wat je allemaal denkt, heel veel helemaal niet klopt? Dat datgene wat je denkt, jouw waarheid is, en daarmee niet automatisch dé waarheid? Onze gedachten ontstaan hypersnel en worden voor het overgrote deel automatisch gevormd. Dat is wetenschappelijk aangetoond. Ze worden gekleurd door ons beeld van de werkelijkheid; van jezelf, de ander, de wereld en de toekomst. Of van God. Jouw beeld, dat heb je opgebouwd door je ervaringen, overtuigingen en de invloed van de woorden van anderen. En dat beeld kan daardoor weleens een tikkie anders zijn dan de realiteit…

Er kunnen patronen in je gedachten zitten die niet kloppen. Zwart-wit denken bijvoorbeeld. ‘Het moet perfect zijn, anders is het waardeloos.’ Of voor de ander denken. ‘Ze vinden me vast…’Nog zo één: verantwoordelijkheid nemen voor het gedrag van de ander. En er zijn er nog meer. Iedereen heeft dit soort patronen.

Vernieuw je denken

Het is goed om kritisch naar je gedachten te kijken. Want voor je het weet maak je er woorden van en vliegen ze je mond uit. Dat is en blijft bewust opletten. Want gedachtenpatronen die je misschien al jaren hebt verander je niet zomaar, ook al wil je dat wel. En in mijn beleving kun je dat ook niet helemaal zelf. In Efeziërs 4:23 staat: ‘Wordt vernieuwd in de geest van uw denken.’ Maar hoe doe je dat dan? Heb je dan de opdracht: ‘zet de knop om en denk vanaf nu anders’? Is het een opdracht, een eis? Iets wat je zou moeten kunnen?

Hoe doe je dat dan?

Het is mijn ervaring (en een hele bevrijdende 🙏🏻) dat, door van binnenuit te gaan voelen hoe diep de liefde gaat van God voor jou, dit ook je denken gaat beïnvloeden. En wil je als vanzelf je gedachten vullen met het goede. Met de waarheid. De echte. Dus ja, het is wel een opdracht. En het blijft hard werken. Maar je krijgt de Geestelijke ondersteuning erbij, vanuit onvoorwaardelijke liefde, die het beste wil voor jou. Om het praktisch te maken en mezelf hierin te trainen gebruik ik een schrijfmethode, die erg helpt gedachten te onderzoeken en ordenen. Die methode kan ik ook inzetten bij het coachen van cliënten die gedachten- en gedragspatronen willen veranderen.

Je woorden hebben kracht. Je kunt denken vanuit oordeel (over jezelf of anderen), of vanuit compassie. En daarin ook bewust je woorden leren kiezen. Dat zorgt voor een gigantisch verschil. Woorden kunnen alles veranderen!

Hoe blijf ik gemotiveerd?

Vandaag wil ik het graag met je hebben over een onderwerp dat hier in de praktijk regelmatig wordt besproken: motivatie. ’Hoe kan het nou toch, dat het me niet lukt om gewoontes te blijven volhouden? Dat ik steeds opnieuw terugval als het moeilijk wordt?’ Wat kan het frustrerend zijn om te merken dat wat je graag wilt zien gebeuren, je niet lukt. Misschien herken je dat ook wel.

Motivatie, dat is iets geks. Het start vaak met dat je ervaart dat er dingen zijn die je niet meer wilt. Op lichamelijk gebied kan dat bijvoorbeeld zijn dat je langzaam maar zeker steeds zwaarder wordt. Of dat je bepaalde eetgewoontes hebt die je in de weg zitten; vaak tussen de bedrijven door eten bijvoorbeeld, of helemaal vergeten te eten. Of dat je veel loopt te snacken. Of eetbuien hebt op momenten dat je niet lekker in je vel zit.

En ineens denk je: dit wil ik niet meer. Het moet anders. Ik ga er iets aan doen. Meestal ben je dan helemaal vol van dat wat je wél wilt: een streefgewicht bereiken bijvoorbeeld. Of minder moe zijn. De trap op kunnen lopen zonder buiten adem te zijn als je bovenaan bent. Je bent erg gemotiveerd om dat doel te bereiken, die motivatie geeft je vleugels en je gaat ervoor. En als je in het begin snel resultaat ziet, ga je natuurlijk vol enthousiasme verder. Hier doe je het voor!

Dag motivatie

Maar dan, na een aantal weken, komt er een moment dat je gefrustreerd opmerkt dat je geen resultaat hebt gehaald. Je bent bijvoorbeeld niets afgevallen die week.
‘Hoe kan dat nou??’ Vaak is er een oorzaak voor te vinden. Maar soms ook niet, en je begrijpt er niets van. Maar goed, je pakt de draad weer op. Gewoon doorgaan! Toch voelde deze eerste hapering niet leuk, en heeft het een beetje twijfel veroorzaakt.
Je denkt eigenlijk alleen maar aan wat er misging. En als je dit soort momenten vaker hebt, verdampt langzaam (of in één klap) je motivatie. Waar doe je al die moeite ook voor, als het toch niets oplevert!

Dit is wat er gebeurt. In het begin putte je uit een grote bron van wilskracht. De wil om dingen anders te gaan doen was groot. Je doel was ook helder. En je succeservaringen op korte termijn maakten dat je nog harder ging rennen. Maar op het moment dat het tegenzit, komt het niet meer zo aan op wilskracht. Begrijp me niet verkeerd, wilskracht is heel belangrijk. Zonder wilskracht of doorzettingsvermogen is het hele plan bij voorbaat gedoemd te mislukken. Maar wanneer je merkt dat het gaandeweg moeilijker wordt, of dat het meer tijd kost dan je had verwacht, begin je vaak te twijfelen aan jezelf en aan je eigen kunnen. En of het wel de moeite waard is allemaal. En is wilskracht alleen niet meer genoeg.

Automatische piloot

Je vergeet dan dat je geen korte termijndoel hebt. Je wilt iets bereiken wat niet in een dag geregeld is. Het kost tijd en moeite. Om je doel te bereiken is ander gedrag nodig dan eerst. Veel van ons gedrag is echter onbewust en automatisch. Om gedrag te veranderen, heb je dus bewust, ander gedrag nodig. En op momenten dat het zwaar wordt, als je moe bent bijvoorbeeld, neemt onze automatische piloot het over en val je gemakkelijk terug in oud gedrag. Het doel dat je had lijkt dan bij nader inzien toch te groot en te onbereikbaar.

Dat doel is dus een doel dat tijd nodig heeft. En iedere stap die je zet richting dat doel, is heel goed. Maar het vervelende is, dat als het een klein stapje is, die vaak niet meetelt voor je eigen gevoel.

Om dit te doorbreken kun je jezelf helpen. Door ten eerste kleine meetbare subdoelen te gaan maken, die je op relatief korte termijn kunt halen. Daar kun je je volledige aandacht op richten. Een voorbeeld, je stelt als doel: ‘ik drink mijn koffie voortaan zonder suiker. Daar neem ik drie weken de tijd voor om aan te werken en te wennen.’ (Uit onderzoek blijkt overigens ook, dat het gemiddeld drie weken duurt voordat je daaraan gewend bent. Valt mee, toch?) Maar na die drie weken doorbijten, kan je dat subdoel van je lijstje vinken. En doe je voortaan nooit meer suiker in je koffie, want dat is echt niet meer te drinken dan! Dat heb je mooi binnen drie weken bereikt. Feestje!!

En dan is het tijd voor het volgende subdoel .

Je drijfveren

En ten tweede, wat enorm gaat helpen, is: op zoek gaan naar je drijfveren. En die gaan verder dan je doelen. Hoe zit dat dan en wat houdt dat in? Je drijfveren vinden kun je doen door jezelf af te vragen: waarom wil ik eigenlijk die 70 kg wegen? Waarom wil ik anders gaan eten? Waarom wil ik… Door hier dieper over na te denken kom je dan op onderliggende antwoorden als: ‘ik wil gezond blijven.’ ’Ik wil een fittere moeder zijn dan die ik zelf heb.’ ’Ik wil van mijn leven genieten en alles kunnen blijven doen wat ik belangrijk vind.’ ’Ik wil mezelf meer waard vinden en beter zorgen voor mijn lichaam.’

Zodra je ervaart wat er ten diepste onder jouw doel ligt, wat jouw belangrijke waarden in het leven zijn, boor je een krachtbron aan van ongekende kracht. En dan is die motivatie misschien op sommige dagen ver te zoeken,  je drive is daar niet van afhankelijk. Zo kun je na een mindere dag de draad ook weer goed oppakken, omdat je weet waarom je het doet.

Niet vanzelf

Het is belangrijk om te weten dat het niet zo is dat het nu vanzelf gaat. Sorry. Ik wil de pret niet bederven, en ik zou willen dat het wel zo zou werken, voor jou en voor mij.
Dat je overtuigingen, je waarden, spontaan zouden leiden tot een gepassioneerd gezond leven, zonder moeite. Maar helaas, zo is het niet. Gewoontes aanpassen gaat niet vanzelf. Je lichaam wil heel graag de makkelijkste, fijnste, snelste oplossing. Het is gewend aan je oude gewoontes. Veranderen kost moeite en je lichaam wil dat liever niet. En het kost ook nog eens tijd, die je misschien wel veel te lang vindt duren.

Maar als je weet dat die weerstand voelen heel normaal is, kun je het enige doen wat je moet doen: doorzetten. Omdat je waarom groter is dan je weerstand. Omdat je de kracht hebt om gewoontes om te buigen en te veranderen. Die kracht zit in jou, die heb je gekregen. Je hoeft hem alleen maar te vinden.

Moeite en tijd zal je moeten dragen, leuker kan ik het niet maken. Maar als je dat accepteert en je erop voorbereidt, komt er ook ruimte. Voor geduld met jezelf, voor oefentijd. En leer je gaandeweg dat er geen falen bestaat. Je slaagt, of je leert. Je valt om en veert weer terug. En zo groei je structureel en blijvend richting jouw mooie doel.

Lichaam, ziel en geest voeden

Wanneer je lichaam voedsel nodig heeft, laat het dat vaak duidelijk merken. Een paar uur niets eten en je maag begint te knorren, je wordt een beetje licht in je hoofd of je kunt je niet meer goed concentreren. Hoe langer dit duurt, hoe harder je lijf begint te roepen: ‘joehoe, feed me!!’ En dan geef je daar gehoor aan, want je wilt wel blijven doorgaan, tenslotte. Een auto kan niet zonder benzine, jouw lichaam niet zonder brandstof.

Maar je bent een mooi totaalpakketje, en meer dan alleen een lichaam. Je bezit ook een ziel en een geest. En ook die hebben voedsel nodig. Een ander soort voedsel, dat wel. Hoe kun je die voeden dan, en waarmee? Om te beginnen is het goed om eens te kijken naar wat nou precies je geest en je ziel zijn. Het zijn twee verschillende begrippen, die vaak door elkaar worden gebruikt. Ik heb een aantal van die omschrijvingen naast elkaar gelegd en daar de volgende definitie uit geformuleerd:

Onder je ziel kun je verstaan: je gedachten- en gevoelsleven, hoe je hiermee in contact staat tot jezelf en de buitenwereld, en je emotionele behoeften.
Je geest bevat je diepste overtuigingen, de waarden van waaruit je leeft en die voor jou het leven zin geven.

Je bent als persoon een drie-eenheid. Je geest, ziel en lichaam zijn met elkaar verbonden en horen bij elkaar. Ze beïnvloeden elkaar ook continu. Jouw dagelijkse gewoontes, de dingen die je doet of zegt en hoe je je gedraagt, dat is allemaal onderdeel van je lichaam. Je lichaam is je werktuig, dat de hele dag in dienst staat van jou. Het wordt aangestuurd door je ziel. Ga maar na: iedere actie die je doet komt voort uit een bewuste of onbewuste (automatische) gedachte. Of vanuit een gevoel: let maar eens op hoe snel je bijvoorbeeld kunt reageren als je je geraakt voelt..

De dingen die je denkt en voelt, worden op hun beurt weer gevormd door jouw opvattingen of beelden over de wereld om je heen, en van jouw aandeel daarin. Deze opvattingen zitten in je geest, het zijn jouw waarden.

Dus:

Ziel = gedachten, gevoelens, behoeften en contact daarmee.
Geest = waarden die je hebt, opvattingen over hoe de wereld in elkaar zit.

Maar hoe zit het dan met die voeding?

Naast voeding die je lichaam nodig heeft, hebben je ziel en je geest het ook nodig gevoed te worden. Wanneer zij niet de zorg en aandacht krijgen die ze nodig hebben, raakt je hele systeem ontregeld. Maar hoe voedt je die onderdelen van jezelf?

’Met een reep chocola’, is misschien het eerste waar je aan denkt. De term ‘emotie-eten’ roept ook onmiddellijk dit beeld op, maar nee, je ziel vraagt niet om calorieën of suiker maar om iets anders. Je gevoelens willen dolgraag gehoord worden.

Door te luisteren naar je hart, kun je dat doen. Wat je voelt is belangrijk en waard om naar te luisteren. Ga bij ze zitten en voel je gevoelens. Allemaal. Ook als ze niet leuk zijn, juist dan.
Je emoties zijn er niet voor niets, ze willen je iets vertellen. Maar soms is het heel moeilijk om in contact te staan met wat je voelt. Wanneer jouw gevoelens toen je kind was niet genoeg werden gehoord, of wanneer er toen of later geen plaats voor was, heb je wellicht geleerd dat ze er niet toe deden, of zelfs verborgen moesten worden. Misschien ben je uit zelfbescherming ver bij je gevoelens vandaan gaan leven. Dan is het nu de hoogste tijd om ze te gaan geven wat ze nodig hebben: aandacht, liefde en zorg.

Geestelijk voer

Ook je geest kun je voeden. Je kunt je geest zien als een trechter, die openstaat voor input. Welke input laat je toe? Welke waarden vind jij belangrijk en waar kun je daar de juiste voeding voor vinden? Dat zit hem heel praktisch bijvoorbeeld in de plek die je (sociale) media geeft. Ben je de hele dag aan het scrollen op zoek naar nieuws, en check je om de haverklap Nu.nl of andere nieuwsapps? Daar vind je voornamelijk berichten waar je niet vrolijk van wordt, en wat je wereld- en toekomstbeeld vertroebelt. Of volg je nauwgezet alle updates op je Facebook- en Instafeed? Vergaap je je aan de mooie leventjes die anderen je voorspiegelen?

Welke boeken lees je? Naar welke films kijk je? Welke mensen laat je toe in je leven? Hoeveel invloed geef je anderen op het vormen van jouw waarden? En geloof je dat jouw geest is geschapen door de Heilige Geest, Die jou wil vormen naar Zijn beeld en waarheid? Die onvoorwaardelijk van jou houdt?

Je geest en je ziel vormen samen je identiteit. Door ze goed te gaan voeden, kom je steeds steviger in je eigen identiteit te staan en vervult dat steeds meer waar je naar verlangt. Dan wordt het gemakkelijker om dat waar je naar hongert niet meer te zoeken in eten.

Dat wens ik je toe!

 

 

 

On fire again – brandstof

Waar zal ik beginnen? Hoe zal ik eens beginnen? Het gekke met een burn-out is, dat die je complete leven 180 graden omdraait. Alles overhoop gooit. Na de vrije val die je plotseling maakt, zit je in een diep donker hol en alle zekerheden zijn weg. Zo voelt het tenminste. Complete leegte en duisternis. En een besef dat er iets grondig mis is. Iets? Alles.

En als je dan acht maanden later om je heen kijkt en het licht is geworden en er zoveel anders is, hoe kom je dan weer terug? Aan je bureau? Op je website, zichtbaar op je online kanalen? Wat zeg je dan? ‘Hoi, ik was er even niet, maar ben er weer hoor?’

Weet je dat ik hier zoveel over nagedacht heb. Want ik ben er niet ‘weer.’ Ja, ik ben nog dezelfde Chantal. Maar ook anders. Door alle lessen die ik geleerd heb, voel ik nu zoveel meer rust, waar ik eerst vragen had.

‘Hoe kan ik in mijn werk anderen vertellen hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen, als me dat zelf niet lukt op bepaalde vlakken? Waar leg ik de nadruk op? Gaat het alleen maar om je lichaam, om je gewicht? Wat is de waarde van die kilo’s minder op de weegschaal, als je hart veel te zwaar blijft? Wat wil ik voor de vrouwen die daarmee worstelen? ‘

Zoektocht

Ik heb de afgelopen tijd mogen leren en inzien dat dat laatste ook mijn eigen zoektocht is. En dat juist mijn persoonlijke verhaal maakt dat ik zo graag doe wat ik doe. Maar dat ik dat verhaal voor mezelf nog meer moest uitpluizen.

Ik wil er een klein stukje van delen.

Een turbulente jeugd en een leven vol avonturen brachten mijn zelfbeeld weinig goeds. Ik heb een pestverleden. Was altijd dat dikke meisje van de klas. Er waren meer zorgen en angsten, ook thuis. Ik leerde erdoor geloven dat ik moest dienen om van waarde te zijn. Dat ik sterk moest zijn. En dat mijn gevoelens er niet toe deden.

Tot zover the ugly truth, in een notendop. Ik hoop dat je inmiddels niet bent afgehaakt met lezen. Want ik vind het wel wat om te vertellen… Het is eigenlijk ‘not done’ om over je moeilijke jeugd te praten, toch? ‘We hebben allemaal ons verhaal, we zijn allemaal een stukje gebroken. En wie ben jij nou om jouw verhaal zo belangrijk te vinden?’ Dat waren de stemmetjes die in mijn oor fluisterden. Ik schaamde me voor mijn verleden en voor die gedachten en gevoelens van onzekerheid. Maar juist dat willen verbergen (ook voor mezelf) heeft zoveel ellende veroorzaakt.

Een burn-out wil je niet. Echt niet.

De afgelopen tijd was voor mij dus een tijd van ‘achterstallig onderhoud’. Ik mocht leren wat ik nodig had om te weten. Dat was zwaar en kostte veel, maar ik ben er een stuk rijker van geworden. Mijn verleden heeft nu een hele andere kleur gekregen. Het was wat het was. En het is nu goed zo. Ik heb mezelf beter leren (er)kennen, in mijn sterke en zwakke kanten. Ik ben wie ik ben, en probeer iedere dag een stukje verder te groeien. En echt goed voor mezelf te zorgen.

En de meest waardevolle les: ik heb gezien dat ik er helemaal mag zijn, als dochter van de Vader. Dat geloofde ik altijd al, in mijn hoofd dan. Maar nu is het ook in mijn hart geland. Gods kracht en waarheid tilden me overeind en helpen me vooruit. Tegelijk wortel ik dieper op de plek die ik heb gekregen. Krijg ik nieuwe bladeren, begint er een nieuw seizoen. Ik zet nieuwe stappen en ontdek een heel nieuw pad.

Wat ik het liefst doe, mensen op weg helpen goed voor zichzelf te zorgen en houvast, vrijheid en eigen autoriteit te vinden in leef- en eetgewoontes, gedachten en gevoelens, dat is dus waar ik zelf ook een bekende strijd mee gevoerd heb en voer.

Voor jezelf zorgen omdat je jezelf waardevol vindt, dat betekent dat je dat eerst moet gaan voelen. Hoe doe je dat? En waar komt dat gevoel vandaan? Dan heb je het niet alleen over je lichaam of je gewicht, maar ook over je ziel en je geest. Waar voed je die mee? Waar honger je echt naar? Hoe laat je je voeden? Wat verzadigt echt?

Goed Eten 2.0

Het zijn die vragen die mij bezighouden, bij de verhalen van de mooie vrouwen die ik mag horen in mijn praktijk. Ik miste die diepere laag regelmatig in het werk dat ik deed en kon bieden als gewichtscoach. Ik voel veel aan, maar ervoer toch vaak een drempel om op dat diepere niveau te werken, omdat ik mezelf er niet toe bevoegd voelde. Ik miste de praktische kennis en opleiding die ik daarvoor belangrijk vond. Gelukkig heb ik een goede methodiek gevonden en binnenkort ligt er dan ook een nieuwe opleiding in het verschiet. Daar heb ik zoveel zin in, ik kijk er echt naar uit. Ik blijf me ontwikkelen, zodat ik nog beter kan aansluiten bij waar mijn cliënten tegenaan lopen.

Maar les 1 van de burn-out: Let. Goed.Op.Je.Grenzen. Dus ook: geen overvolle werkweek. Tijd, zorg en aandacht, ook (eerst, oeps…) voor jezelf. En dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Het betekent minder werkdagen, maar meer tijd voor cliënten. Naast coachen ga ik me meer toeleggen op schrijven, ook dat vind ik leuk. En het empoweren van vrouwen tijdens lezingen en spreekbeurten, is iets waar mijn hart ook echt een vreugdedansje van maakt. Dus wil je me (horen) spreken? Ik kom graag! Stuur gerust een berichtje.

Er is nogal wat aan het veranderen. Stapje voor stapje bouw ik verder. Want onderweg de tijd nemen om rond en omhoog te kijken, dat is nou net het idee!