Heerlijk avondje

Een man aan één stuk, daarvan had ik er al een paar in huis. Eergisteren is deze mooie jongen erbij gekomen. Vanmorgen was ik alleen thuis en hoorde ik hem steeds roepen vanuit de kast in de keuken: ‘Hé Chantal, weet je nog wat voor lekker ding ik ben? Speculaas, hè. Full body, 100%. Je favoriet, remember? All yours. Waarom laat je me nou hier liggen? Laat me binnen joh!’

Nadat ik eerst een tijd deed of ik het niet hoorde, de keukendeur sloot en de badkamer ging poetsen, kon ik er niet meer omheen; hij was dus begonnen met sinterklaasliedjes zingen…
Die van vroeger, met de ouderwetse teksten die zoveel opriepen; een gevoel van diepe gezelligheid, spannende kriebels in je buik gecombineerd met net genoeg ontzag en angst, kadootjes en vooral: pepernoten, chocoladeletters en speculaas. En ik haalde hem tevoorschijn. 

O, kom er eens kijken…

Want wat je ook vindt van Zwarte Piet, Roetveegpiet, Schoorsteenpiet of welke Piet ook, deze sfeer kennen we allemaal, toch? En ook het lekkers wat erbij hoort… Dus hopelijk snap je me dat ik nu toch met mijn nieuwe, maar o zo vertrouwde vriend in mijn armen stond. Soms zijn mensen weleens verbaasd als ze dit zien of horen. Ik sta bekend als ‘gezonde eter.’ Klopt, dat ben ik ook. Ik ‘weet hoe het hoort’. Ja, klopt ook (maar ik doe het niet altijd). Dus wat moet ik nou met speculaas?? Niet gezond. Nee. Maar wel lekker.

Gelukkig maar

Want als er iets belangrijk is in een gezond eetpatroon, ook als je wilt afvallen, is het wel dat je ook af en toe wat lekkers eet, gewoon omdat het lekker is. En dat noemen we geen ‘zondigen’.  Genieten van een snackje, koekje of chipje, of wat jij wilt, op zijn tijd mag, nee moet gewoon.
Als je tegen jezelf zegt dat je iets niet mag, voelt dat als een beperking. En dat houd je wel even vol, omdat je enthousiast bent over je resultaat of gemotiveerd bent over dat doel waar je heen wilt, maar zeg nou zelf: nooit meer chocola? Nooit meer een patatje? Geen wit broodje meer, nooit? Wie houdt het vol om als een soort wandelende Schijf van Vijf door het leven te gaan? Niemand. Wanneer de basis goed is, je zorgt voor voldoende, voedzaam en gevarieerd eten, kan er echt weleens iets extra’s bij.

Maar hoe doe je dat nou?

Als je al maanden het sinterklaasspul in de winkels ziet liggen en nu, in iedere folder die je openslaat, de kerstspecialiteiten je ook alweer tegemoet springen? Deze tijd staat bol van tradities en voor velen hoort eten daarbij. Daarom wordt het in bijna ieder consult gevraagd: hoe kom ik die feestmaand nou door, met al dat lekkers? Zonder kilo’s zwaarder te zijn, straks in januari? Hoe vul ik dat nou in?

Het gaat om balans. Om bewustzijn. Weten wat je wilt. Je mag alles, maar wil je het ook? Wil je het nu? Wil je alles of een beetje? Jezelf dat soort vragen stellen en ernaar handelen. En dat is best lastig soms. Ook voor mij. Maar wel belangrijk. Weet je hoe ik dat deed vanmorgen, met die speculaaskerel? Ik bekeek hem eens goed, stelde hem gerust dat het echt goed kwam (vanavond zou ik hem, samen met de rest van het gezin, laten meedoen met een gezellige  OBA (OpBlijfAvond)), legde hem terug en ging lunchen met een paar lekkere broodjes.

Herken jij iets in mijn verhaal?

Hoor je ook weleens die ‘speculaaspop liedjes zingen’? 🙂 Wil je dat met me delen?  Ik ben benieuwd hoe jij ermee omgaat!

En vind je de decembermaand leuk maar zie je op tegen de drukte, het extra eten en de verleidingen die het je lastig maken? Ik wil je graag helpen hierbij. Samen kunnen we er voor jou een maand van maken waarin je ontspannen en bewust kunt feestvieren en genieten van eten. Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend adviesgesprek.

‘Hoe zet ik die knop nou om..?!’

‘Hoe zet ik die knop nou om..?!’

‘Ik ben teleurgesteld dat het me niet lukt. Ik schaam me gewoon, wat zal je wel niet denken.
Ik begrijp mezelf niet, ik weet precies wat ik moet doen. Maar het lukt me niet om de knop om te zetten.’

In de afgelopen weken had ik drie mooie vrouwen aan tafel die ongeveer dit tegen me zeiden. Alle drie met de overtuiging dat ze de enige zijn bij wie het gewoon niet lukt, dat afvallen. ‘Het is te moeilijk, anderen lukt het wel maar bij mij niet. Eigenlijk wilde ik niet komen want o, die weegschaal… Het is gewoon hopeloos.’

Maar… ze zaten er wel. En hun verhaal moet worden gehoord. Want ze hebben gelijk. Afvallen ís moeilijk. Dus we gingen in gesprek. Als eerste maakten we korte metten met de weegschaal hier. Daar hoeft niemand op. Geen verplichting. Het mag, als het kan helpen om zichtbaar te maken hoe het staat met je doel. En zeker als je resultaat ziet, kan het heel motiverend werken! Maar het gaat in mijn praktijk ook om andere dingen.

Wat maakt nou dat het niet lukt?

Zijn het gewoontes die moeilijk te doorbreken zijn? Zit het hem in de dagelijkse verleidingen waarmee je kasten vol liggen, of je partner die het lastig maakt, door iedere keer naast je op de bank een zak chips open te trekken? Ben je steeds heel moe en is je weerstand daardoor lager?

Of heb je een lichaam vol stress en zorgen? Dat is heel vaak de reden waarom het niet lukt. Stress, tja,  vreet aan je. En een lichaam en geest die in beslag worden genomen door stress (angst, geldzorgen, pijnklachten, depressie, noem maar op) geven geen prioriteit aan afvallen. Overleven, dat is het enige doel. Ga je uit reactie op die stress ook emotie-eten, als troost, afleiding of verdoving, dan leveren de extra calorieën ook hun aandeel.

Bron afbeelding: sunnybloominspiration

Hoewel ik geen psycholoog ben, weet en ervaar ik als voedingscoach dat eten altijd in verbinding staat met je gevoel en met alle aspecten van je leven. En soms is het nodig om daar eerst aan te werken, als er dingen niet goed zitten. Wat voel en denk je? Waar komt je stress vandaan? Wat speelt er in je leven? Wat heeft je aandacht nodig?

Ik vind het fijn om daarin een stukje mee te denken, binnen de duidelijke grenzen van mijn expertise. Ik doe dit vanuit mijn eigen ervaring dat het (ver)werken van/aan ervaringen en gevoelens en het creëren van goede gedachtenpatronen heel helend is. Maar het is super hard werken en heeft tijd nodig. En afvallen is dan soms iets wat er op dat moment niet bij kan. Want dat heeft ook aandacht en tijd nodig. Dan stoppen we met een traject, verwijs ik soms door of lassen we een pauze in.

Ik wil het beste voor mijn cliënten. De drempel om hulp te vragen kan hoog zijn, dat besef ik heel goed. Maar daar ben ik voor. Ik leg uit en coach erg graag, maar… je moet het wel zelf gaan doen. De knop omzetten en ervoor gaan. En als dat even niet lukt, dan is dat niet iets om je voor te schamen, of om teleurgesteld te zijn in jezelf. Dan is het omdat iets anders voorrang nodig heeft. Alles heeft zijn tijd.

Pompoensoep

De herfst is daar, de blaadjes vallen weer van de bomen, tijd voor lekkere warme soep! Een recept voor pompoensoep die snel op tafel staat.

Wat heb je nodig:

1 pompoen of 2 doosjes pompoenstukjes uit de diepvries
3 winterwortels
3 stengels bleekselderij
1,5 liter water
bouillonblokje naar smaak
peper

Hoe maak je het:

Maak de groenten schoon, was ze en snijd in stukjes. Een biologische pompoen kun je ongeschild gebruiken (wel wassen), maar heb je die niet dan wel schillen. Als je daar te weinig tijd voor of geen zin in hebt, neem je pompoenstukjes uit de diepvries.  Net zo makkelijk.

Breng 1,5 liter water aan de kook met de bouillonblokjes en voeg de groenten toe. Kook de groenten gaar en pureer de soep met de staafmixer. Voeg een beetje water toe als het te dik is. Breng op smaak met de kruiden.

‘Today me will live in the moment unless it’s unpleasant in which case me will eat a cookie’- Cookie Monster

 

‘Today me will live in the moment unless it’s unpleasant in which case me will eat a cookie’- Cookie Monster

Dit is het meest besproken onderwerp hier in de praktijk. Zoveel vrouwen hebben hiermee te maken. Eten om jezelf af te leiden, omdat je je verdrietig voelt, alleen, omdat je vindt dat je het verdiend hebt of om je (kort) beter te voelen. Om een leegte te vullen… maar het lukt niet.

Want waar honger je echt naar?

Het antwoord op deze vraag voor jezelf vinden en er iets mee gaan doen is de weg om eruit te komen. Emotie-eten is een fake oplossing. Het is een pleister over een wond die gehecht moet worden. En dat hechten, dat is geen pretje. Want die wond doet al pijn en hechten helemaal. Maar het is wel nodig om de wond te laten genezen.

EHBO

Mijn dochter van negen kreeg anderhalf jaar geleden een stuk glas in haar knie. Ze was gevallen op het schoolplein. Drie hechtingen moesten erin. Dat was heel indrukwekkend en ik denk dat de hele wachtkamer bij de huisarts alles letterlijk heeft meegekregen…

Maar ze deden er een verdovende zalf op (nog een prik erbij wilde ze niet…). Ze kreeg een kaart met een pony erop. En ik hield haar zo stevig mogelijk tegen me aan (haar mond zat 5 cm naast mijn oor, ik hoor nog steeds een piep…). Het hielp haar allemaal om erdoorheen te komen. Wat het met mijn moederhart deed laten we nu maar even buiten beschouwing… De hechtingen zaten erin en haar knie is nu weer heel.

Zo zijn er ook EHBE (Eerste Hulp Bij Eetbuien) -tactieken die je kunt toepassen als je een eetbui voelt aankomen. Over deze tactieken, die je bij acute eetdrang kunt inzetten, schreef ik al eerder een blog.

Het onder ogen zien van onderliggende gevoelens wil niet zeggen dat het emotie-eten op slag verdwenen is. Daar gaat tijd overheen, omdat het vaak een ingesleten patroon is. Geduldig zijn met jezelf en jezelf tijd gunnen is dan ook heel belangrijk. Het is dapper om aan de slag te gaan hiermee! En iedere stap vooruit is er één op weg naar een ontspannen relatie met eten.

Hoe stop ik met emotie-eten?

Emotie-eten kan grote invloed hebben op je leven. Het is een serieus probleem voor veel mensen. Verdriet, stress of gevoelens van eenzaamheid verdring je door troost te zoeken in voedsel (vaak zoet en vet). Zo vul je de leegte.

Tenminste, dat probeer je. Want al snel na zo’n eetbui blijkt dat het niet lukt. Het nare gevoel zit er nog steeds. Je probleem is ook niet weg. Je voelt je wel vol en misselijk. Schuldgevoelens en een gevoel van onmacht kunnen je bovendien parten spelen.

Problemen weg-eten lukt dus niet.  Je bent eigenlijk je gevoelens aan het ‘verdoven’ met andere prikkels, namelijk smaak en afleiding. Waar ligt de oplossing? Want gewend zijn aan een zak chips opentrekken bij gedoe op je werk, of jezelf verwennen met een doos bonbons als je alleen op de bank zit, kan lastig te doorbreken zijn.

Wat kun je doen?

  • Wanneer je je rot voelt, bedenk dan waar dit door komt. Vaak weet je dat wel, soms ook niet. Zet voor jezelf op een rij welke situatie deze gevoelens veroorzaakt.
  • Als je dit duidelijk hebt, denk dan eens goed over de situatie na. Wat speelt er, hoe is het gekomen, hoe verliep (bijvoorbeeld) een gesprek, wat was jouw rol in de situatie?
  • Ga na of de manier waarop je tegen de situatie aankijkt wel klopt. Zijn jouw gedachten wel reëel?
  • Als een vriendin jou dit verhaal zou vertellen, welk advies zou je haar geven?
  • Welke gedachte zou beter kloppen? Schrijf een meer realistische gedachte op.
  • Kun je iets doen om de situatie te veranderen? Wat?
  • En zo niet, wat kun je doen om met de situatie om te leren gaan?
  • Schrijf alles op of praat erover met iemand, dat lucht op en misschien heeft die ander goede ideeën.
  • Door bovenstaande stappen toe te passen, ga je gericht met het probleem aan de slag in plaats van het te vermijden. Dat kan best moeilijk zijn in het begin, maar het levert altijd nieuwe inzichten en misschien zelfs de oplossing op.

Doorbreek het patroon

  • Zoek afleiding om niet aan eten te denken: ga naar buiten voor een wandeling, ga in bad of ga sporten. Door echt je huis uit te gaan heb je geen gelegenheid iets te nemen.
  • Spreek af met een vriendin dat je haar belt of appt als je een eetbui voelt aankomen. Iemand die jou goed kent en die je vertrouwt.
  • Vul je kasten met gezonde dingen. Als je dan toch iets weg wilt knagen kun je wat verantwoords pakken. Wat je niet in huis hebt kun je ook niet opeten.
  • Weet dat eetdrang weer voorbij gaat. Wacht daarom 20 minuten; je trek is waarschijnlijk verdwenen.
  • Eet regelmatig en voldoende. Zorg ervoor dat honger geen reden is om door te blijven eten van die koekjes. Kies voor volkoren producten, groente, fruit, zuivel , noten en peulvruchten.
  • Als je het emotie-eten wilt aanpakken zal je zelf verantwoordelijkheid moeten nemen.
    Jij bent de enige die voor de verandering kan zorgen. Vind je het moeilijk om het alleen te doen? Vraag dan hulp aan de mensen om je heen of zoek een hulpverlener die gespecialiseerd is in emotie-eten.

De juiste snaar

Zo, de eerste werkweek zit er weer op! Ik heb een heerlijke vakantie achter de rug met veel tijd om uit te rusten, leuke dingen te doen en plannen te maken. Maar het was ook weer fijn om cliënten weer terug te zien deze week! In de vakantie heb ik ook een besluit genomen. Nee, opnieuw: in de vakantie heb ik twee besluiten genomen. Op het tweede besluit kom ik zo terug, want ze hebben met elkaar te maken. Het besluit waar ik mee wil beginnen is:

Ik wil leren gitaarspelen

Nu ben ik al in het bezit van een gitaar. Een hele mooie, matte donkerbruine gitaar. Al 20 jaar heb ik die. Hij staat in de woonkamer en kleurt heel mooi bij de meubels. Een echte eyecatcher. En een stofcatcher ook, maar laten we mijn huishoudelijke talenten er maar niet bijhalen… Die gitaar heb ik van mijn lief gekregen. Zo’n 20 jaar terug wilde ik het namelijk ook al, gitaar kunnen spelen. Net als hij dat kon.

En hij is zo’n lieverd dat hij me gelijk meetroonde naar winkels waar ze muziekinstrumenten verkochten. Ik vond die gitaar uiteindelijk na lang zoeken in een winkel met vele soorten gitaren, want hallo, even tussendoor: weet je hoe lastig het is om een gitaar te vinden voor linkshandigen? Of in ieder geval was, 20 jaar geleden? Geen online gitaarshop, geen ‘vandaag besteld, morgen in huis’, geen waslijst aan websites?? Maar goed dit was even een zijspoor want lichte frustratie hier, die alle linkshandigen met en zonder gitaar vast zullen herkennen.
Ter zake. Daar in die winkel in Amersfoort hing ie aan de muur, mijn mooie bruine gitaartje!

Spelen maar, Chantal!

Althans, dat dacht ik. Mijn man speelde ook een aardig riedeltje en had dit ooit geleerd in een groepje gelijkgestemden (mooi hè…:)), dat samen een muziekgroepje wilde vormen in de toekomst. Samen een beetje uitvogelen, degene die het meeste wist had de leiding en verder thuis oefenen. Nou, dat leek me simpel zat, thuis oefenen kon ik ook wel.

Helaas, zonder iemand die me leerde wat de betekenis was van rare woorden als barré, fret, mineur en noten versus akkoorden (termen die ik in mijn boekje tegenkwam en die bijna allemaal volkomen nieuw voor me waren) kon ik de juiste toon niet vinden. Ik had iemand nodig die het allemaal uitlegde, voordeed en er daarna streng op toezag dat ik voldoende oefende en mijn huiswerk deed.

Blijkbaar wilde ik het niet graag genoeg, deden mijn vingers teveel pijn, had ik te weinig tijd, kortom was ik te druk met smoesjes verzinnen om mijn doel, gitaar kunnen spelen, werkelijkheid te zien worden. De gitaar ging in de hoes, lag jaren op zolder, verhuisde twee keer mee en kreeg toen zijn plekje naast de bank, want het staat wél leuk zo’n gitaar, of niet?

Pasgeleden begonnen mijn jongste twee kinderen er ineens over dat ze op gitaarles wilden.
En daardoor begon het bij mij weer te kriebelen, zou ik dan toch ook..? Wat is er nou leuker dan muziek kunnen maken en iets nieuws leren? De Ilse Delange in mij werd wakker en ik dacht: ‘ik ga ervoor!’ Maar nu doe ik het goed, op les dus!

Goed, vorige week hadden we de eerste les en ik vond het leuk! Al die akkoorden die ik ooit had geprobeerd te spelen, ze zaten nog ergens (niet allemaal, laten we zeggen vier…) en ik zit nu iedere dag met mijn besnaarde vriend op schoot (dit klinkt raar) om te oefenen.

Wat een ellende

Ik moet constant kijken wat ik doe en dan nog klinkt het vals. Mijn vingertoppen aan mijn rechterhand voelen de hele tijd aan of ze slapen (ja rechts, had ik al gezegd dat ik linkshandig ben? Ja hè.). En mijn nek doet zeer. Dat rottige F-akkoord wil steeds maar niet (vandaar de naam natuurlijk). Dus die carrière op het podium gaat hem niet worden denk ik. In ieder geval niet met die gitaar erbij.

Maar… ik heb in die eerste les al meer geleerd dan bij al die pogingen daarvoor. Door de juiste informatie nu te gaan toepassen ga ik het langzaam maar zeker echt leren, gitaarspelen.
En vooral door vol te houden, door te zetten en te BLIJVEN oefenen. Ook als het niet leuk is, moeilijk is of als ik eigenlijk geen tijd heb. En weet je, ik wil het eigenlijk niet lastig hebben. Maar ik wil het ook kunnen, gitaarspelen. Het lijkt me zo leuk. Dus ik ga het toch doen. En daarmee komen we vanzelf (je voelt hem al aankomen) bij besluit nummer twee.

Interne verhuizing

Van cliënten hoor ik soms dit soort zinnetjes: ‘het is me niet gelukt deze week, er was zoveel, ik kon de focus niet vinden.’’ Ik was moe dus dan ga ik eten.’ ‘Ik vind chocola zo lekker dat ik niet kan stoppen en de hele reep op moet.’ ‘Ik weet wel hoe het moet, gezond eten, dus ik hoef die informatie niet. Maar ik weet niet waarom het afvallen niet lukt.’

En weet je? Ik snap het zo goed. Beginnen met iets nieuws is moeilijk. Is niet leuk. Je moet dingen laten, of dingen doen die je niet wilt. Het kost tijd en energie. Wat voor mij en mijn doel geldt, geldt ook voor anderen. Voor mij is het doel nu: gitaar leren spelen. Maar ik heb afvallen ook jaren als doel gehad. Super lastig als er van allerlei dingen in je leven ook je aandacht vragen. Maar soms kan dat ook een excuus zijn om niet te beginnen of jezelf aan te pakken.
Ik ken het. En daarom ben ik een coach geworden die naast dat begrip ook de confrontatie niet schuwt als het nodig is.

En dan vraag ik je dit: je wilt toch iets bereiken? Wat is je doel? En waarom is dat belangrijk voor jou? Daar moet je wat voor doen. Werk aan de winkel! Ook in je drukke bezigheden. Juist dan. Want wachten op het ideale scenario is verspilde tijd. De ideale situatie komt nooit. Je leven zit vol onverwachte wendingen, dus juist in het gewone, zorg dat je die gezonde leefstijl meeneemt.

Plannen

Dat vraagt om een stukje voorbereiding. Zomaar wat tips: als je je dag plant, of je week, plan dan ook je maaltijden: kijk naar je agenda en bedenk wat handig is om te eten de komende dagen. Vind een mooie balans tussen gezond eten en een lekker extraatje op zijn tijd. Maak er een gewoonte van om iedere dag een half uur te wandelen na het eten. Of een uur, nog beter (maar begin rustig). Lekker je hoofd leegmaken en gelijk bewegen. Ga vanaf nu op de fiets naar je werk. Gewoon altijd. Bedenk en doe wat bij jou past. Maar doe het!

Dus. Welke stap kun je vandaag zetten? Doe het. En is het maar een klein stapje vandaag? Geeft niet. Maar zet hem wel! Iedere dag een stapje. Anders kom je niet verder. En bereik je dat doel dat voor jou belangrijk is, niet. Terwijl je dat wel zou kunnen, dat weet ik zeker! Als ik kan leren gitaarspelen kan jij het ook (wat jij wilt bereiken dan hè…we kunnen niet allemaal de sterren van de hemel spelen natuurlijk J).

Ik ga ervoor met mijn gitaar. En ook met mijn mooie cliënten. Ik ben weer helemaal vol drive na de vakantie en wil echt dat alle mooie doelen bereikt gaan worden. Mijn tweede besluit? Mijn gitaar staat vanaf nu achter de deur van mijn kantoor, lieve dames J.  En bij ieder excuus moet je verplicht naar een door mij gespeeld liedje luisteren. En dat wil je niet. O, ik verheug me nu al op de mooie resultaten!

 

In vuur en vlam?!

Wat wil je bereiken? Waar wil je naartoe?
Wat is je doel?

Wat was het me een partij heet de afgelopen week, hè?! Heerlijk dat het weer wat koeler is. Mijn kantoor veranderde hier in de middagzon ondanks de ventilator in een bakoven. Het was maar goed dat er geen cliënten kwamen vanwege de vakantie. Al zou iedereen ter plekke en acuut minstens een kilo lichter geworden zijn door het zweten… Jammer hè voor de dames bij wie dit als muziek in de oren klinkt 😄!!

Met deze hitte werd ook bewegen voor iedereen een uitdaging. Had jij ook vakantie of moest je werken? Ik zag hier en daar foto’s langskomen van mensen aan hun bureau met de voetjes in een emmer water. Slim! Ik was wel blij met mijn weekje ‘gedwongen’ rust. Maar daardoor gingen mijn gedachten, zoals altijd in de zomervakantie, juist op standje overwerk. Tijd om weer de balans op te maken: hoe staat het ervoor, waar wil ik heen met mijn praktijk in het komende seizoen, hoe ga ik de rest van het jaar invullen? Wat zijn mijn doelen?

Die vragen bovenaan dit bericht zijn ook de vragen die ik altijd stel als iemand bij mij een traject start. Ze helpen om vast te stellen waar je heen wilt. En wat je nodig hebt om daar te komen.

Waar loop je warm voor?

Je hebt een doel voor ogen. Dat kan een streefgewicht zijn. Dat geldt voor veel cliënten in mijn praktijk. Maar het kan ook ‘gezonder eten’ zijn. Of een nieuw, nog te klein kledingstuk dat aan je kast hangt en dat je wilt kunnen passen.

Natuurlijk zijn er ook buiten het leefstijlverandering / afvallenscala zat doelen die je kunt hebben, op andere vlakken. Misschien ben je wel aan het nadenken over een volgende stap; een andere baan, nieuwe studie of een nieuw project in je werk of privéleven.

Denk, denk… doe!

Jouw doel kan van alles zijn, maar voor alle doelen geldt hetzelfde: je moet aan de bak.Uitzoeken wat je wilt, bedenken wat nodig is om dat te bereiken. En dan stappen zetten om dichter bij je doel te komen. Aan de slag dus.

En daar begint het: die stappen zetten, dat moet je wel doen. En niet een beetje dribbelen, dan kom je nergens! Nee, serieus doorlopen, dat is de bedoeling. En dat valt soms niet mee.

Hoe lukt dat het beste?

Als coach hoor ik het vaak: het ging even niet deze week, want… er waren een paar feestjes, ik was te druk, ik kon niet weigeren, ik was zo moe. En natuurlijk horen ze erbij, dat soort momenten. Het leven zit vol met onverwachte wendingen en is net een weg vol hobbels, kuilen en stenen.

En dan komt er heus een moment dat je een keer struikelt. En wel vaker ook. Dat hoort erbij. Wat doe je dan? Blijven liggen? Teruglopen naar waar je vandaan kwam? Of opkrabbelen, je kleren afkloppen, goede stevige schoenen gaan kopen en hup, verdergaan? Zodat je over de volgende kuil lachend heen kunt springen?

Waarom wil jij wat je wilt

Wat is je drijfveer? En waarom is dat belangrijk voor je? Als je dat voor jezelf helder hebt is het duidelijk. Je hebt een doel. Dat is belangrijk voor jou. Werk ervoor. Het komt je niet zomaar aanwaaien. Dat zou ik wel voor je willen. Of misschien ook niet. De meeste winst zit namelijk in de weg naar dat doel toe. Onderweg is waar je het meeste leert over jezelf, je potentie en veerkracht. Die leerschool is zo waardevol.


In mijn werk als coach vind ik dat zo mooi om mee te maken. Om met iemand samen een realistisch plan te maken die daarmee bezig gaat, de knop weet te vinden en dat ik op termijn lekker overbodig ben.
En ik weet het. Het is echt niet makkelijk. Gewoontes aanpassen kost tijd en moeite. En is heel hard werken. Je doel bereiken gaat niet zonder slag of stoot. Ik begeleid daarin graag zolang dat nodig is. En samen met iedere cliënt die hier de deur uitloopt met zelf bereikt succes vier ik een feestje 🎉

Plannen maken

De afgelopen weken hielden die vragen bovenaan mij dus ook lekker bezig 🤓
Het is goed om ook regelmatig stil te staan bij werkdoelen, of ze nog kloppen of dat het tijd is voor nieuwe doelen en bijbehorende plannen. Hier heb ik inmiddels aardig wat duidelijkheid over gekregen na al dat denkwerk…
En hoe ik mijn acties ga inplannen? Vanaf half augustus heb nog twee weken vakantie, bedenktijd deel twee dus 🤔😏
Al zal ik de komende week alvast één van mijn plannen voor de komende tijd delen!

De komende twee weken mag ik weer fijn aan de slag met mensen die stappen willen zetten. Daar loop ik warm voor!

Fijne dag!
Groet,
Chantal

P.S. Ook samen aan de wandel? Let me know, mijn loopschoenen staat klaar!

Slaapverwekkend verhaal dit!

Gisteren was het onderwerp van gesprek bij de Goed Eten Club ‘slapen’.
Wist je dat je nachtrust heel belangrijk is, juist ook als je wilt afvallen? Het is niet het eerste waar je aan denkt misschien. Gezond eten, minder snoepen en meer bewegen, dat komt vaak als eerste bij je op. Maar extra resultaat boek je met voldoende uurtjes slapen!

Dat zit zo:

Hoeveel uur slaap je nodig hebt is voor iedereen verschillend, maar voor de meeste volwassenen is het rond de 7 à 8 uur. Wanneer je slaapt herstelt je lichaam van (denk)werkzaamheden, stabiliseren je hormoonspiegels zich en verwerk je ervaringen in je dromen. Je rust uit en doet nieuwe energie op voor de volgende dag. Een langere periode van te weinig slaap kan leiden tot grote vermoeidheid, concentratiestoornissen en een lage weerstand.

Ook op je gewicht heeft slaaptekort dus invloed. ’s Avonds laat krijg je vaak weer trek. Dat kan komen doordat het al een aantal uur geleden is dat je voor het laatst iets gegeten hebt. Maar meestal is er iets anders aan de hand: je hersenen verwarren het signaal moeheid met hongergevoel. En in plaats van naar bed te gaan beland je dan vaak in de keuken… Oeps!

Een kort nachtje

Misschien herken je dit ook wel: als je slecht geslapen hebt heb je meer trek overdag. Je kiest eerder voor grotere porties en meer calorieën. Dat komt door een slechtere balans tussen hormonen. Door te weinig uren slaap krijgt je lichaam niet de kans dit evenwicht goed te regelen.

Het hormoon leptine zorgt voor een verzadigingsgevoel, het geeft je lichaam het seintje ‘genoeg gegeten, ik zit vol’. Haar tegenhanger, het hormoon ghreline, veroorzaakt juist een hongergevoel en geeft aan dat je nieuwe brandstof nodig hebt. In een normale situatie zijn deze hormonen in balans en werken ze goed samen. Maar bij te weinig slaap dus niet.

Het gevolg: meer honger en minder verzadiging. Je blijft dus gemakkelijker dooreten. Zo krijg je meer brandstof binnen en kom je sneller aan.

Voor veel mensen zijn deze korte nachten aan de orde van de… dag; met de kleine kindjes in je gezin ben je ook ’s nachts vaak bezig. Of als ze al ouder zijn ben je blij met die spaarzame uurtjes rust in de avond en wordt het al snel weer later dan je wilde. En lig je dan eindelijk een keer op tijd in bed, dan kunnen je gedachten, gepieker of je drukke agenda je slaap verjagen.

Een paar tips om je nachtrust weer in ere te herstellen

– Ga op tijd naar bed en sta op tijd op
– Slaap iedere nacht ongeveer evenveel uur
– Eet en drink niet meer vlak voor je naar bed gaat. Ook je spijsvertering wil rust
– Dim de lichten en houd je slaapkamer donker
– Zorg voor een rustig slaapritueel en zet op tijd je laptop, tv en telefoon uit
– Nog beter: geen schermen op je slaapkamer, koop een wekker
– Zet die zo neer dat je niet kunt zien hoe laat het is
– Lig je wakker? Ga naar beneden en lees even in een heel saai boek

Ik ga het weer proberen vanavond, jij ook? Slaap lekker alvast!

Noten/dadelballetjes..?

 

Als ik ergens een workshop of lezing geef, neem ik vaak iets lekkers mee voor bij de koffie of thee. Deze noten/dadel balletjes (ja, rare benaming, wie weet een betere, catchy naam??) zijn favoriet en naar het recept wordt heel vaak gevraagd. Ze zijn heel gemakkelijk te maken en je kunt variëren met de ingrediënten. Ik maak ze vaak zo:

Wat heb je nodig:

200 gram dadels (zonder pit)
100 gram ongezouten gemengde noten
1 eetlepel honing
1 theelepel kaneel
Kokosrasp

Wat ga je doen:

Doe alle ingrediënten behalve de kokos in de keukenmachine. Laat de machine een poosje draaien zodat alles goed mengt. Rol van het mengsel balletjes ter grootte van een walnoot. Laat een paar uur opstijven in de koelkast. Rol ze voor het serveren eventueel door de kokosrasp.

Je kunt ook een chocoladevariant maken; vervang hiervoor de kaneel door 6 theelepels cacaopoeder. Of gebruik speculaaskruiden. Of walnoten en geraspte wortel… verzin het maar.

‘A flower does not think of competing with the flower next to it. It just blooms.’

Narcissen. Ik vond ze altijd spuuglelijk. Want ik houd niet van gele bloemen. Tot ik een paar weken geleden (het was de dag dat de zomertijd was ingegaan) na het avondeten nog een hardlooprondje deed. Het was nog licht en dat hardlopen, ik was alweer even niet geweest zullen we maar zeggen… Dus maar gebruik gemaakt van dat uurtje extra licht. In de buurt van mijn huis liep ik langs dit veldje. De zon was net onder gegaan maar wat kwam er nog een gloed van dit bloemenveldje af! Allemaal zonnetjes. En toen ik goed keek viel me op dat ze allemaal anders waren.

‘A flower does not think of competing with the flower next to it.
It just blooms.’

Deze quote schoot me toen te binnen. ‘A flower does not think of competing with the flower next to it. It just blooms.’ Nou, dat deden ze. Allemaal. Eigenlijk was het heel mooi (al waren ze geel). Ik vind het ook zo’n mooie quote. Maar het kan ook confronterend zijn. Want wat kan het verleidelijk zijn je blind te staren op wat een ander heeft. Hoe die ander is. Of eruit ziet. Iedere vrouw wil er mooi uitzien, toch? En wat kan die ander dan soms een impact op je hebben. Die ander, die slanker is. Mooier haar heeft. Spontaner is. Je voelt jezelf krimpen, iedere keer als je jezelf met ‘die ander’ vergelijkt.

Die bloemetjes hebben dat niet. Die bloeien gewoon. En het boeit ze niet welke bloem er naast ze staat. En bij dat veldje dacht ik: wij vrouwen zijn eigenlijk ook bloemen. Niet allemaal narcissen. Gelukkig niet 🙂 . De één is een roos, vurig, vol passie, maar ook prikkelbaar soms. Altijd vol energie en inspiratie. De ander een viooltje: lief, zacht, eenvoudig. Zorgzaam.
Er zitten gerbera’s tussen: sterk, kalm en stabiel. Rots in de branding. En zonnebloemen: altijd op zoek naar het licht, vol overgave levend, ook in droge of schrale omstandigheden. Overlevers.

Die eigenschappen horen bij die bloem, net zoals ze bij jou horen. Maar wat gebeurt er als het viooltje wil zijn als de roos? Omdat ze dat mooier vindt? Zichzelf niets waard vindt als bodembedekker? Dan verliest ze haar eigen mooie eigenschappen. En wordt ze een bloem die niet echt is.

Vergelijken

Toen ik tien jaar was, speelde ik op een keer bij een vriendinnetje thuis. We zaten te knutselen in de speelhoek. De moeder van mijn vriendinnetje had iemand op bezoek. Ze zaten te praten aan de eettafel. Ineens hoorde ik het bezoek zeggen: ‘Gek hè, die meisjes zijn even oud. Maar wat een verschil.’ De moeder van mijn vriendinnetje antwoordde: ‘Nou inderdaad. Maar als ik mag kiezen, dan heb ik toch veel liever hoe M. eruit ziet en gebouwd is.’ ‘Ja, dat begrijp ik,’ zei het bezoek. En het kleine stevige bloemetje dat ik was, knakte een beetje op dat moment.

Wat is het mooi als je kunt zijn wie je bent, zonder te vergelijken. En daarin kunt groeien.
Want weet je, zo’n bloem is ook eerst een bolletje geweest. Al die mooie eigenschappen zaten nog opgesloten in de bol. Toen de bol begon te groeien kwam er een knop in de bloem. En misschien ben jij nu ook wel in die fase van je leven. Ben je nog op zoek naar jouw eigenschappen, die jou maken tot de persoon die je bent.

En naar de vaardigheden die je in je hebt, zodat je echt kunt bloeien. Het kost even tijd. Maar als jij je eigen kracht leert zien, wat kun je dan bereiken! Laten we dat gewoon doen dit voorjaar: vol overgave bloeien zoals we gemaakt zijn. En samen met anderen een mooi boeket vormen, vol verschillende bloemen!