Spiegelende Etalageruiten, Fijn Zeg..!?

Vandaag wil ik in deze blog een mooi inzicht met je delen, dat ik pasgeleden kreeg over de relatie tussen sport, je spiegelbeeld en je ‘houding’. Dat klinkt nu vast nog een tikkie vaag, maar het was een mooie les die ik graag doorgeef.

Het begon drie jaar geleden, toen ik wilde beginnen met hardlopen. Wie had ooit gedacht dat ik dat zo lang zou blijven volhouden, ik niet in ieder geval! Ik had altijd zo’n grondige hekel aan sport dat ik al moe werd van Studio Sport kijken (iets wat ik nooit vrijwillig zou doen, maar soms kijk je mee hè, als je met je vader of later je man op zondagavond voor de buis zit). En toch, nadat ik een aantal jaar geleden ontdekte dat er ook vormen van sport bestonden die wél leuk waren, besloot ik ook dat hardlopen een kansje te gunnen. 

‘Hup met de beentjes!’

Ik begon met Evy, op de app. Daar had ik goede verhalen over gehoord. En, wonder boven wonder, dat was best grappig. Dat leuke Vlaamse taaltje, de peptalks, weetjes en muziek, het maakte die kleine stukjes joggen net vol te houden tot de volgende wandelpauze. Training na training en minuut na minuut bouwde ik het op. Het ging langzaam en soms was het echt zwaar maar… ik werd beter! En ik begon het leuk te vinden. Ik voelde me fitter worden, ik was zo lekker moe na mijn rondjes door het park of het dorp. En mijn hoofd was fijn leeg.

Na een paar maanden kon ik zelfs een paar kilometer achter elkaar rennen. Ik ging meedoen aan runs, gewoon voor de fun, maar altijd met de 5km. Dat was lang zat. En lange tijd was ik daar dik tevreden mee. Maar toch begon het laatst te kriebelen: ik wilde meer. Ik wilde 10km kunnen lopen. 


Op het strand


Ik had namelijk gehoord dat er dit najaar (na lange tijd) weer een run wordt georganiseerd. Op Terschelling. Nou, dat leek me zo leuk, na zoveel maanden solo sporten! Ik zag het helemaal voor me, lekker een weekendje naar de Wadden en ik dan die 10 km! Maar er was wel een probleempje: steeds wanneer ik boven de 5 kilometer kwam, ging het niet meer. Buiten adem, pijn, moe, je weet wel. Hoe kwam ik nou door dat dooie punt heen en zou ik het verder kunnen opbouwen? Ik ging online op zoek en ontdekte een videoserie van een looptrainer, die in de eerste video de tip gaf: let op je houding. Als je langs winkelruiten loopt, kijk dan naar je spiegelbeeld. Hoe loop je?
 

Aha


Nou, de eerstvolgende keer dat ik ging lopen deed ik dat en ik zag het gelijk: onderuitgezakt. Een ‘sneue sjokker’, noemde de videomeneer het geloof ik…Oef. Hij zei: ‘Loop rechtop, borstbeen vooruit, kin op en met je benen onder je in plaats van voor je.’ Dus ik hup, alles gedaan en toen zag ik ineens een sportieve, fitte hardloopster, die eruit zag of ze al minstens 15km fluitend achter de rug had en nog even die laatste 5 erbij pakte. Gewoon, omdat het kon. 

Het was ongelooflijk. En wat het deed met mijn gevoel, ook: eerst was ik moe, mijn rug deed pijn en ik had een beetje steken in mijn zij. En toen ineens leek het of er nieuwe energie door me heen stroomde, ik voelde echt een beetje ‘whoohoo!!’ en moest gewoon een huppeltje onderdrukken. Nee dat laatste is een grapje maar het was echt zo maf om mee te maken!
 

In de etalage


En ik moest gelijk terugdenken aan vroeger en wat ik toen had met spiegels. Van de week hoorde ik het iemand anders ook zeggen en ik herkende het: ‘etalageruiten en ik zijn geen vrienden’. Ik probeerde ze zelf ook altijd te ontwijken als ik erlangs wandelde tijdens het winkelen, want ze lieten me genadeloos mijn spiegelbeeld zien. En ik wilde niet geconfronteerd worden met hoe ik eruit zag. Ik wilde mezelf niet zien. En die spiegels showden me een beeld waar ik niet blij van werd, wat me in elkaar deed duiken (letterlijk en figuurlijk). 

Wat ik die dag dus leerde en later verder over nadacht is dit: als je rechtop loopt, wordt het beter. Het lopen gaat lichter. Maar ook: fysiek je rug rechten en in die spiegel kijken, bevestigt het weten (of helpt bij het gaan beseffen, als dat een eerste stap is) dat je blij mag zijn met wie je bent, ongeacht hoe je eruit ziet, ongeacht wat je kan of niet kan. Dat zegt allemaal niets over wie jij bent. De waarde die je hebt als mens, als persoon. 
 

Chin up and shine


Ik weet inmiddels: die run van 10km ga ik niet doen. Het lukt me gewoon niet, mijn lijf ziet het niet zitten. Jammer, maar het is zo. En ik loop nog steeds mijn rondjes van 5, ja hoor. Niet heel snel. Maar rechtop. 
Dus, als je ook een hekel hebt aan etalages of andere spiegelende oppervlakten en je loopt er deze week voorbij, denk dan even aan deze blog, oké? Gooi je schouders naar achteren, kijk in die ruit en lach naar jezelf. Doen! Afgesproken??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.