Voor jezelf zorgen, is dat niet egoïstisch?

Voor jezelf zorgen, is dat niet egoïstisch?

Zelfzorg. Wat heeft dat te maken met stress? En waarom vind ik dat zo belangrijk, en staat de #selfcare vaak onder mijn berichten op sociale media? Want jezelf op nummer één zetten, dat klinkt niet goed, toch? Is dat niet egoïstisch? Is het niet de bedoeling dat je eerst voor de ander gaat? Dat je de ander meer gunt dan jezelf in alles; zorg, spullen, tijd en aandacht? Dienen, de minste willen zijn, dat horen we te doen, toch?

Ja, dat laatste klopt volgens mij. Het is iets heel goeds om beschikbaar te zijn voor anderen. Een ander het beste te gunnen. Een maatje, steunpilaar, veilige haven zijn voor andere mensen. En dat mag je best iets kosten. Maar het gaat er wel om hoe je dat doet. Want ook al doe je het met heel veel liefde, goed kunnen zorgen voor anderen is wel afhankelijk van een aantal factoren.

Soms gaan er dan dingen mis

  • Als dienen en zorgen een ‘moeten’ is, en niet een ’mogen.’
  • Als je denkt dat het van jou afhankelijk is dat het goed met iemand gaat.
  • Als je zorgt en geeft om zelf terug te krijgen, als tegenhanger van een zelfbeeld dat niet zo positief is.
  • Als je jezelf leeg geeft uit angst om iemand, (ouderlijke) bescherming, of liefde, aanwezigheid, te verliezen. En als de situatie daar misschien ook naar is.
  • Als je voor iedereen zorgt, maar jezelf vergeet.

Niet geeft aan jezelf wat je nodig hebt, omdat je niet helemaal weet dat is. Of omdat je dat niet kunt rijmen met het gevoel dat je over jezelf hebt. Als je je richt op anderen omdat je je liever niet op jezelf richt. Dan kun je jezelf op een keer toch echt wel tegenkomen. Met lege handen en een gebroken hart. Opgebrand. Uit gezorgd.

Jezelf vergeten

Geen vrolijk verhaal dit, sorry :). Hoog tijd dus om nu het tij te keren, als je dit herkent! Weet je, ik zie het best vaak misgaan. Moeders die zorgen dat het met de kinderen goed gaat, dat zij krijgen wat ze nodig hebben, vanuit pure liefde. En dat hoort ook zo, begrijp me goed. Dat is volkomen je verantwoordelijkheid. Maar de mama’s die zelf niet ontbijten voordat de kids allemaal op school zitten, of gewoon maar helemaal niet omdat het werk alweer wacht… Je zou ze de kost geven. Een hele lange ontbijttafel wordt dat!

Vrouwen die hun dagen volstoppen met werkzaamheden, mantelzorgen, piekeren en handelen over en voor anderen, maar die niet toekomen aan wat ze zelf nodig hebben. Slechte eetgewoontes, een lichaam dat tegenwerkt, het ontwijken van wat je echt voelt, denkpatronen die niet helpen, vol stress zitten, gedrag dat niet past bij wie je echt bent. Allemaal slechte zelfzorg. Geen, eigenlijk. En tadaa: zo’n vrouw was ik zelf ook, in veel opzichten.  

Levensles

Dus vandaar de hastag. Ik geloof in dienen. Ik zorg vol liefde. Maar ik doe óók aan goede zelfzorg. En dat leer ik de vrouwen ook, die bij mij in de praktijk komen en hier tegenaan lopen. Omdat het zo belangrijk is. Zorgen vanuit liefde is prachtig. Als je zelf goed gevoed bent, op alle vlakken, kun je ook aan anderen geven en zorgen in overvloed. Neem die verantwoordelijkheid, groei daarin. Let op je grenzen. Je mag voor jezelf aandacht hebben en zorgen. Je mag van jezelf houden. Je bent ontzettend waardevol en geliefd. En goede zelfzorg waard!

Roept deze blog iets op bij jou? Zorg jij gemakkelijk voor jezelf of vind je dat ook moeilijk? Denk dan eens na over hoe je vandaag al voor jezelf kunt zorgen. De dag is nog niet om!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.