‘A flower does not think of competing with the flower next to it. It just blooms.’

Narcissen. Ik vond ze altijd spuuglelijk. Want ik houd niet van gele bloemen. Tot ik een paar weken geleden (het was de dag dat de zomertijd was ingegaan) na het avondeten nog een hardlooprondje deed. Het was nog licht en dat hardlopen, ik was alweer even niet geweest zullen we maar zeggen… Dus maar gebruik gemaakt van dat uurtje extra licht. In de buurt van mijn huis liep ik langs dit veldje. De zon was net onder gegaan maar wat kwam er nog een gloed van dit bloemenveldje af! Allemaal zonnetjes. En toen ik goed keek viel me op dat ze allemaal anders waren.

‘A flower does not think of competing with the flower next to it.
It just blooms.’

Deze quote schoot me toen te binnen. ‘A flower does not think of competing with the flower next to it. It just blooms.’ Nou, dat deden ze. Allemaal. Eigenlijk was het heel mooi (al waren ze geel). Ik vind het ook zo’n mooie quote. Maar het kan ook confronterend zijn. Want wat kan het verleidelijk zijn je blind te staren op wat een ander heeft. Hoe die ander is. Of eruit ziet. Iedere vrouw wil er mooi uitzien, toch? En wat kan die ander dan soms een impact op je hebben. Die ander, die slanker is. Mooier haar heeft. Spontaner is. Je voelt jezelf krimpen, iedere keer als je jezelf met ‘die ander’ vergelijkt.

Die bloemetjes hebben dat niet. Die bloeien gewoon. En het boeit ze niet welke bloem er naast ze staat. En bij dat veldje dacht ik: wij vrouwen zijn eigenlijk ook bloemen. Niet allemaal narcissen. Gelukkig niet 🙂 . De één is een roos, vurig, vol passie, maar ook prikkelbaar soms. Altijd vol energie en inspiratie. De ander een viooltje: lief, zacht, eenvoudig. Zorgzaam.
Er zitten gerbera’s tussen: sterk, kalm en stabiel. Rots in de branding. En zonnebloemen: altijd op zoek naar het licht, vol overgave levend, ook in droge of schrale omstandigheden. Overlevers.

Die eigenschappen horen bij die bloem, net zoals ze bij jou horen. Maar wat gebeurt er als het viooltje wil zijn als de roos? Omdat ze dat mooier vindt? Zichzelf niets waard vindt als bodembedekker? Dan verliest ze haar eigen mooie eigenschappen. En wordt ze een bloem die niet echt is.

Vergelijken

Toen ik tien jaar was, speelde ik op een keer bij een vriendinnetje thuis. We zaten te knutselen in de speelhoek. De moeder van mijn vriendinnetje had iemand op bezoek. Ze zaten te praten aan de eettafel. Ineens hoorde ik het bezoek zeggen: ‘Gek hè, die meisjes zijn even oud. Maar wat een verschil.’ De moeder van mijn vriendinnetje antwoordde: ‘Nou inderdaad. Maar als ik mag kiezen, dan heb ik toch veel liever hoe M. eruit ziet en gebouwd is.’ ‘Ja, dat begrijp ik,’ zei het bezoek. En het kleine stevige bloemetje dat ik was, knakte een beetje op dat moment.

Wat is het mooi als je kunt zijn wie je bent, zonder te vergelijken. En daarin kunt groeien.
Want weet je, zo’n bloem is ook eerst een bolletje geweest. Al die mooie eigenschappen zaten nog opgesloten in de bol. Toen de bol begon te groeien kwam er een knop in de bloem. En misschien ben jij nu ook wel in die fase van je leven. Ben je nog op zoek naar jouw eigenschappen, die jou maken tot de persoon die je bent.

En naar de vaardigheden die je in je hebt, zodat je echt kunt bloeien. Het kost even tijd. Maar als jij je eigen kracht leert zien, wat kun je dan bereiken! Laten we dat gewoon doen dit voorjaar: vol overgave bloeien zoals we gemaakt zijn. En samen met anderen een mooi boeket vormen, vol verschillende bloemen!