100 procent

Vanmorgen zei mijn jongste tegen me: ‘Mama, ik heb nog een liedje voor je.’ Hard begon ze te zingen:

Jij bent zo lief, leuk, aardig en zo knap, knap, knap
Applausje voor jezelf, van je klap, klap, klap
Prachtig, wondermooi
Maar wel een beetje dom
Maar dat maakt niet uit, nee daar gaat het toch niet om

‘Wat zei je daar, ben ik dom?’ riep ik haar toe en greep haar vast voor een stevige kietelsessie. Toen ze weer wat op adem gekomen was lachte ze: ‘ja, maar ik zong toch ook: lief, leuk en aardig?’ O ja, natuurlijk. Nu moet je weten dat mijn dochter volkomen verliefd op me is. Dat is soms nog zo als je acht bent; je moeder is je grote voorbeeld nog. 100 op de schaal van lief. Perfectie in alle opzichten. Ik vraag me af wanneer dat ook bij haar gaat veranderen… Heb al drie keer mogen meemaken hoe het is om van je voetstuk te vallen. Al geloof ik wel dat ze me nog steeds wel redelijk oké vinden…

Terug naar het liedje. Het viel me op dat het ‘wel een beetje dom’ gelijk bleef hangen. Is het niet vaak zo dat we het negatieve meteen opslaan en het positieve minder oppikken? Je hoort  weleens dat er voor iedere negatieve opmerking  tien positieve tegenover moeten staan. Klopt wel, denk ik. Nare of negatieve woorden of ervaringen, ze hakken er vaak zo in. Als je niet oppast, geef je ze veel meer aandacht dan de positieve. Ga je erin geloven en laat je je gedachten en keuzes erdoor beïnvloeden en bepalen.
Maar is het de waarheid, of jouw waarheid, wel?

Niet genoeg

Hetzelfde geldt ook voor de gedachten die je over jezelf kunt hebben. Als  je toch eens nagaat hoe we tegen onszelf tekeer kunnen gaan, het is echt waanzin! Op die manier zou je nooit en te nimmer tegen een ander praten! De mate van kritiek die we op onszelf kunnen hebben is belachelijk hoog: niet goed genoeg, niet mooi genoeg, niet slank genoeg. Niet… genoeg. En het erge is; we geloven het nog ook.

Herken jij dat ook? Dat je je geluk laat afhangen van de lat die je zelf torenhoog hebt neergelegd en waar je nooit overheen gaat komen? Dat je gaat voor perfectie en niets minder dan dat, maar dat je iedere dag weer faalt? Omdat die perfectie nu eenmaal nooit haalbaar is? Ik merk zelf dat ik soms goed moet oppassen voor de negatieve commissie in mijn hoofd die mij vertelt dat ik niet voldoe aan de eisen die ik aan mezelf heb gesteld. Dat ik ze gelijk moet opdragen hun biezen te pakken zodra ze beginnen aan hun betoog. Toch wel een beetje dom dus, die stemmetjes zoveel macht geven…

Momenteel lees ik ‘De kracht van kwetsbaarheid’ van Brené Brown. Echt een aanrader met veel eye-openers over leven vanuit ‘genoeg’. Waarmee ik niet wil zeggen dat je jezelf niet mag uitdagen. Je hebt enorm veel potentie om dingen in je leven te veranderen als je dat wilt. Dat levert je pas een goed gevoel op, als je daarin groeit!

Het doel om de beste versie van jezelf te worden, het  is een mooi doel op zich. Ga dan ook niet voorbij aan dat doel, blijf bij jezelf. 100% goed genoeg!